माझे जगणे होते गाणे !!

तीन (छोट्या) कविता

2012-01-24T15:19:00.003+05:30

-१-ओळखकालचं वाचलं -की पृथ्वीचा जन्म १३७० करोड वर्षांपूर्वी झालायआणि ...ही खिडकी, चेहरे, ऊन, घर, अनुभव,दुःख, संवाद, पक्षी, युद्धं, प्रेम, दिवस, रात्र,तुम्ही, मी, देव.....सगळं... सगळं कसं ओळखीचं वाटू लागलंयअचानक !-२- सोवळं“हात लावू नकोस तिथे” दुरून ओरडलात तुम्ही“सोवळ्यात आहोत, दिसत नाही का?” कडाडलात तुम्हीअंगभूत पापभीरूपणे(आणि धार्मिक ऐवजी अध्यात्मिक असल्याने)मी चटकन सरकलो दोन पावलं मागे....म्हटलं

डोक्यात जाणे - भाग २

2012-01-17T23:51:00.004+05:30

पुण्यातल्या हॉटेल्समधल्या वेटर्सचे प्रकार दोन.....१) गिर्‍हाईकाकडे दुर्लक्ष करणारेआणि२) गिर्‍हाईकाकडे साफ दुर्लक्ष करणारेतुम्ही कितीही आदळआपट करा ते त्यांच्या कलाने जाणार आणि त्याला हवे तेंव्हा, हवे तेवढे आणि हवे तसेच तुमच्या पदरात errrrr ताटात पडणार !पुण्यातल्या रिक्षावाल्यांचे प्रकार दोन......१) जवळची अथवा लांबची भाडी नाकारणारेआणि२) सर्व प्रकारची भाडी नाकारणारेरिक्षा या त्रिकोणी वाहनाचा शोध

मौनातल्या कथा माझ्या...

2012-01-04T09:28:00.003+05:30

या कवितेची जन्मवेळ: आवंढा गिळावासा वाटणारा कोणताही प्रसंग... दगडी चेहर्‍याच्या आणि रापलेल्या बुद्धीच्या सोबतीला एक टचकन्‌ हळवं होणारं मन नावाचं अकरावं इंद्रीय आहे याची सादर आठवण करून देणारी कोणतीही रात्र... बर्‍याच दिवसात आपण आपले होऊन राहिलो नाही असं वाटायला लावणारा कोणताही क्षण... मनातल्या बहुसंख्य प्रश्नांना उत्तरे मिळणार नाहीत हे ठाऊक असूनही रित्या जमिनीशी संवाद साधण्याचे वेडे ऋतू.. चालता

’आयटी’तील बाला - तनिष्का दिवाळी २०११ लेख

2011-10-24T12:11:00.008+05:30

(पूर्वप्रसिद्धी: सकाळ-तनिष्का दिवाळी अंक २०११)वाचकहो,विषय म्हटला तर गंभीर आहे आणि म्हटलं तर हसतखेळत पाहण्याजोगा आहे. आज व्यावसायिक जगाच्या प्रत्येक दालनात काहीतरी करून दाखवण्याची इर्षा असलेल्या गुणी स्त्रीयांचा पदरव वाढतो आहे. पुरूषांच्या खांद्याला खांदा लावून आणि क्वचित प्रसंगी प्रस्थापित वर्चस्वाला आव्हान देत या यशोमति आपले वेगळे स्थान निर्माण करीत आहेत. आय.टी. सारखे ’सुजलाम्‍-सुफलाम्’ क्षेत्र

आयुष्यावर बोलू काही....

2011-10-06T12:21:00.005+05:30

(पूर्वप्रसिद्धी: दै.सकाळ, औरगांबाद . आज बर्‍याच दिवसांनी ’डॉ. सलील च्या वाढदिवसानिमित्त”ब्लॉगवर प्रकाशित)’जा जा जा दिले दिले मन तुला....’ डॉ. सलील कुलकर्णी मोठ्या टेचात ही कविता आळवायला सुरूवात करतात अन् एक क्षणभराचा पॉज घेतात. समोर दुथडी भरून वाहणारी तरुणाई टाळ्यांचा प्रचंड गजर करते. ’कुणाला जर कुणाच्या तोंडावर मारायला गाणं हवं असेल... तर हेच ते गाणं” सलीलदादा निर्विकार चेहर्‍याने म्हणतात.

’डोक्यात जाणे’ - एक चिंतन

2011-08-30T23:27:00.007+05:30

पुणेरी भाषेने या मायमराठीला अनेक अजरामर शब्द बहाल केले आहेत. यापैकीच एक आणि सांप्रतकाळात सर्रास वापरला जाणारा शब्दप्रयोग म्हणजे ’डोक्यात जाणे’ !! वाचकहो, एखादी व्यक्ती ’मनात भरणे’, ’डोळ्यात मावेनाशी होणे’, ’काळजात सामावणे’, ’हृदयात शिरणे’ वगैरे वाक्प्रचार आम्हांस माहीती होते. पण या भूतलावर जीवन कंठीत असलेला एखादा सजीव ’डोक्यात जातो’ म्हणजे नेमके काय होते याचा आम्ही खूप बारकाईने अभ्यास सुरू केला.

गाणे - ’कन्या’ राशीचे

2011-08-07T17:58:00.004+05:30

प्रास्ताविक : कपाळाला जास्ती आठ्या घालण्याचे कारण नाही. ’कन्या’ राशीच्यांचे दुखणे ’कन्या’रासवालेच जाणे ! आज अचानक हे गाणे सुचले.... एकदम out & out ’कन्या’वान व्यक्तीचे हे स्वगत... एक कडवे सोडले तर बाकी सर्व पद नर्मविनोदी अंगाने वाचायचे आहे - वास्तवतेचे भान न सोडता !!पटले तर ठीक नाहीतर ’कन्या’ राशीच्या व्यक्तीचा आवाज तरी असा कितीसा असणार? तर मंडळी, वाचा, ताडून पहा, आनंद लुटा पण डाव्या मेंदूतून

(आणि २६ जुलै च्या निमित्ते......)

2011-07-26T17:33:00.004+05:30

६ वर्षांपुर्वी मुंबईत आला होता तो प्रलयंकारी पाऊस.... याच दिवशी, नाही का?काही जणांच्या होत्याचं नव्हतं करणारा.... कित्येकांच्या जगण्याच्या तर्‍हाच बदलून टाकणारा......या संहारक पावसाने उद्ध्वस्त झालेल्या एका स्त्रीचं हे मनोगत.... अकस्मात आलेल्या या जल-संकटाने तिचा पती हिरावून नेलाय.. काडी काडी जमवून उभा केलेला संसार मोडून टाकलाय...... कसा भासला असेल तिला हा पाऊस? वाफाळल्या कॉफी सोबत आपल्या

भेटी लागी जीवा

2011-07-09T22:37:00.009+05:30

ओढ.. एक अनामिक ओढ..... याच ओढीपायी तहान-भूक, उन-वारा-पाऊस कशाचीही तमा न बाळगता लाखो वारकरी पंढरीच्या दिशेने निघालेले आहेत....एकच गूज-"संपत्ती सोहळा नावडे जीवाला । लागलासे टकळा पंढरीचा".....महाराष्ट्राचे लोकदैवत आणि आराध्य असलेल्या श्री पांडुरंगांचे समचरण पाहण्यासाठी प्रत्येक भागवत उत्सुक झालेला... इकडे पावसाची हलकीशी सर येऊन गेलेली.... आकाशाने सुद्धा विठाईचा सावळा रंग धारण केलेला.... आज पुणे

समईच्या शुभ्र कळ्या

2011-06-15T09:07:00.042+05:30

***************************************************************************थोडं.......थोडं सावरून बसायला हवं........ दाद देण्याइतपत तरी हातांना जागा मिळावी........अंगावरचा काटा लपवता आला तर उत्तमच....... पण डोळ्यातल्या खार्‍या पाण्याचं काय? असू दे.... असू दे........रंगमंचावर ती आली की मग सगळ्याचा विसर पडेल बहुधा....त्या जुन्या गोष्टींमधल्या अष्टधा सम्राज्ञीसारखी ती येईल.... चेहर्‍यावर गोड हसू

’ते’, ’हे’ आणि ’मी’

2011-06-07T11:30:00.001+05:30

’त्यांचं’ असं म्हणणं आहेकी आता जास्ती ताणू नये मी,गोष्टींचा करावा शेवट – श्रावणातल्या शुचिर्भूत कहाणीसारखा !मी म्हणतो – होय करेन की....आधी कळू तर देत मला कथेचा पूर्वार्ध !!’ह्यांचं’ असं म्हणणं आहेउगाच नरडे फाकण्यात अर्थ नसतोजेंव्हा तुम्हालाच नसतो गंध, तुमच्या षडजाचा !मी म्हणतो – मांडू द्यात हो मलाजशी मला उमगलीये तशी माझी कविता !!’त्यांचं’ असं म्हणणं आहेकी फार एकटं एकटं फिरू नये आता मी,सुख, समाधान

कुछ मीठा हो जाये !

2011-05-24T08:52:00.016+05:30

(पूर्वप्रसिद्धी - सकाळ ’तनिष्का’ मे-२०११)ज्याप्रमाणे मैफिलीची सांगता भैरवीने होते, क्रिकेट विश्वचषकाचा शेवट षटकाराने होतो, रंगलेल्या कार्यक्रमाची सांगता पसायदानाने होते, नोकरीचा शेवट निरोपसमारंभाने होतो आणि जीवनाचा शेवट मृत्यूने होतो त्याच धर्तीवर मेजवानीच्या अंती एखाद्या पक्वान्नाचं असणं हे ठरलेलंच!! जेवणातले गोडधोड ही एक अटळ बाब म्हणून एव्हाना आपण स्वीकारलेली आहे. गोड पदार्थ अगर मिष्टान्न हा

शहर

2011-04-28T13:25:00.006+05:30

सोडून जावंस वाटतंय हे शहरआणि वाकुल्या दाखवणार्‍या या लबाड इमारती,पाय झालेत जड, हाती उरलेत प्रश्नचिन्हांचे उन कढ,ते काहीही असोकधी तरी सोडावंच लागणार ठिबकणार्‍या वेदनांचं हे शहर....कधी काळीसाग्रसंगीत उद्याने पिकायची इथे,आकाशात भरारी मारणार्‍या गरूडांनीसलाम केला होता इथल्या जिद्दी मातीला,स्वतःच्या पायावर पहिल्यांदा उभ्या राहिलेल्या बाळाचं अडखळणंकिती कौतुकाने पाहिलं होतं इथल्या गल्ल्यांनी,घंटारव तर

"चंद्र उगवला भुईवर, आपले आभाळाला पाय"....

2011-04-03T16:29:00.008+05:30

**********************************************************************************एखादी व्यक्ती किंवा घटना आपल्याला का इतके भारून टाकते?आठवणींच्या कोकिळाबरोबर आपल्याला तिच्या लोभसवाण्या परिघावर का ओढत राहते?तिच्या काकणभरचं मिळणार्‍या सहवासाची एवढी ओढ का लागते?कधी आकाशातला सुहास्य चंद्रमा, कधी ठिबकणारं आळवाचं पाणी, कधी कुजबुजणारा तलम वारा तर कधी देहभान हरपणारा मातीचा मंद मंद सुगंध आपल्याला त्या

पुन्हा एकदा गझल..."सांग कश्याला?"

2011-03-01T16:38:00.002+05:30

फेब्रुवारीच्या पावसाळी हवेत (?) लिहीत असलो तरी ही टीपीकल ’पावसाची गझल’ नाही याची वाचकांनी नोंद घ्यावी. ही रचना मान्यवरांना आज सकाळी दवाखान्यात बसले असता अशीच ’जनरल’ सुचली. चालीवर लिहीलेली माझी बहुधा पहिलीच गझल. सहा कडव्यात मिळून एक कथाकार मांडण्याचा छोटा प्रयत्न केला आहे. खूप गूढ अर्थ नसला तरी श्लेष, सूक्ष्म चिमटे, विदारक सत्ये वगैरे वगैरे बरंच काही कोंबून हे शब्द लिहीले आहेत. पुढेमागे कामातून

शब्दशलाका : "मी पुन्हा...वनांतरी..."

2011-02-22T15:02:00.000+05:30

जंगलाचं एक बरं असतं. नागरतेचे पाश त्याच्या नरड्याला उगाच जाचत नाहीत. सगळाच अकृत्रिम आविष्कार! जंगलाचे नियम हे कलाकारांचे नियम. स्वच्छंदी, सरळ आणि नैसर्गिक. उगाच फुकाची गडबड नको की भांड्याला भांडं वाजणं नको.गूढ भासणारं जंगल तुम्हाला थेट प्रतिभेच्या एखाद्या लाडक्या अपत्याची आठवण करून दिल्याखेरीज राहत नाही.जंगलाला संवेदनांची बधिरता येत नाही कधीच. इतकी मुळे, फांद्या, खोडे असल्यावर आपल्या अस्तित्वाचं

नाव तिचं शामी....

2011-02-14T10:04:00.012+05:30

नाव तिचं शामी. जराशी वेडी आहे ती, अवखळ स्वप्नांच्या बाबत......एरव्ही तिच्या संदूकीमध्ये कायम राखून ठेवलेली समंजसपणाची शाल ती पांघरतेच पण एखादा उत्कट प्रसंग आला की शामीची स्वप्ने हृदयातून गळ्यात, गळ्यातून डोळ्यात आणि डोळ्यातून सगळ्या आसमंतात एका क्षणात प्रकाशायला लागतात.काहीच्या काही विद्या अवगत असतात ना माणसाला..... देवाने दिलेला, चांगला शहाळ्याच्या खोबर्‍यासारखा गळा गुपचुप एखाद्या माजघरात ठेवून

शब्दशलाका : "रात काळी......"

2011-02-08T20:30:00.002+05:30

आकाशात जेंव्हा काळे ढग दाटून येतात...कसा सावळा होऊन जातो जीव,जाणवून जाते त्या श्यामकांताची उणीव,आठवत राहतात डोळ्यातल्या ओलाव्याचे विरहक्षण...आकाशात जेंव्हा काळे ढग दाटून येतात...तोडून द्यावासा वाटतो एक अनिवार बंध,फुलपाखराच्या गाण्यांचे आणि भिजलेल्या मातीचे लागतात छंद,आकाशाकडे डोळे लावून बसलेल्यांचे, आपल्यावरही उमटतात थोडे व्रण...आकाशात जेंव्हा काळे ढग दाटून येतात...तेंव्हा सगळचं कसं होवून जातं

कहर

2011-02-04T00:50:00.007+05:30

आजकाल अस्मादिकांना अत्यंत असंबद्ध स्वप्ने पडू लागली आहेत. म्हणजे पूर्वीही पडायचीच, पण आताशा सकाळी उठल्यावरही ती जशीच्या जशी लक्षात राहू लागलेली आहेत. Very dangerous sign.....आणि ती स्वप्ने देखील अशक्य "वाढीव" कॅटेगरीमधील असल्याने सकाळी आठवून ’हसावे’ की ’रडावे’ हेच कळत नाहीये ! या स्वप्नांविषयी मोठ्या चिंतायुक्त स्वरात आम्ही आमच्या एका मित्रास सांगितले असता त्याने नेहमीप्रमाणे "आय.टी. मधील

शब्दशलाका : "ही वाट दूर जाते.."

2011-02-01T20:31:00.005+05:30

ही अशी सगळ्यांशी लगट करत जाणारी गावाकडची वाट कुणा पाऊलांच देणं असते?तशी इतरवेळी स्वतःमध्येच रमलेली पण परक्यांच्या पायरवाने आपली समाधी थोडीशी सैल सोडणारी ही वाट... आकाशाच्या भेटीची तहान तिलाही असणारंच...दोन्ही कडांना उमलून आलेल्या हिरवळीशी निवांत गुजगोष्टी करत बसाव्यात, अंगाखांद्यावर आभाळ देईल तितकाच शिडकावा घ्यावा आणि दूर क्षितिजापर्यंत पसरलेल्या आपल्या ओबडधोबड कायेला ताणून महिनोनमहिने पडून रहावं

शब्दशलाका

2011-01-26T09:52:00.004+05:30

असं म्हणतात की एक चित्र हजारो शब्दांची कहाणी मांडतं."A picture is worth a thousand words" - Anonymous चित्रांची सृष्टी म्हणजे अपार्थिवाची सृष्टी. अगदी प्राचीन काळापासून चित्रमय जगत मानवी मनाला साद देत आलंय. एखादीच प्रतिमा, एखादाच नजारा कश्या आपल्या सगळ्या जाणिवा बदलून टाकतो. रोजच्याच चाकोरीत कितीतरी दृश्ये आपण नजरबंद करत असतोच पण त्यातली काही मात्र हृदयात अगदी खोलवर जाउन बसतात! त्याचवेळी

हे भलते अवघड असते....

2011-01-24T12:13:00.011+05:30

फलाट सोडून निघालेल्या गाडीसारखं गलबलून टाकणारं दुसरं दृश्य नसतं. इंजिनाच्या एका धक्क्याने सगळ्या डब्यांचा संसार, त्या बिलगलेल्या रूळांना अलविदा करायला लागतो. तो लोखंडी चर्रचर्र आवाज कुठेतरी आपलाही कंठ भरून आणतो. तडतडणारं मन लगेच रचून टाकतं एक नविन झेन हायकू –फिरती चाके, सुटता काठ,बदलत्या सांध्यांचा, जुनाच घाट,कधी मनभर... कधी डोळ्याबाहेर...वर्षानुवर्ष ही गाडी फलाटाचा असाच निरोप घेतेय. ’फारसे

स्तब्ध..

2011-01-18T11:56:00.004+05:30

ही अशी निष्प्राण दुपारआणि तो ओसरलेला दुनियेचा भरमला एकदम झेन साधूची आठवण करून देते..."Sitting quietly, sitting silently, doing nothing, spring comes andthe grass grows by itself....” - Zenerinपळायचा आवेग ओसरला कीऐकू येतो प्रत्येकाला आपल्याच श्वासांचा ताल,कर्ताकरविता तो असं एकदा म्हणून टाकलं कीकशी बदलून जाते या रानामधली चाल....तुम्हाला कधी जाणवलीये का भर दुपारी हसणारी सावली?कोलाहल कमी होऊ द्या

ऋतूराज आज वनी आला..........

2011-01-16T11:16:00.007+05:30

कोपर्‍यावरच्या वळणावर वर्षानुवर्षं एक बाग उभी आहे. तशी आहे छोटीशीच पण बर्‍याच काळापासून या गावी वसतीला आहे म्हणे..... ठराविक दिवशी, ठराविक वारी तिथे माणसांची गर्दीदेखील जमते. अस्सं काहीतरी आठवल्यासारखं बागेत येणारे लोक म्हणजे एक मौजच असते ना !! कोणी काहीही म्हणो, बाग मात्र तशीच आपण आपल्यात दंग होऊन कसले कसले खेळ खेळत राहते. बगिच्यात वसंत कधी येतो आणी जातो काही कळत नाही. पण जराशी डवरून जायची

कोण?

2010-12-31T11:25:00.004+05:30

(बर्‍याच दिवसांनी अशी प्रहसनात्मक, डीप मिनींग असलेली रचना सुचली. मान्यवर खुश आहेत त्यामुळे... लिहीताना मज्जा आली एकदम..... बाकी यात लपलेले अर्थ प्रत्येकाने आपापल्या परीने उचलावेत. Misinterpretations ना लेखक जबाबदार नाही.) रोजचीच बात, जन्माचा घात,काढून दात, उगा हसतंय कोण?पायाला चाक, कश्याचाबी धाक,कापलेलं नाक, त्याला फसतंय कोण?घेताना उडी, काढून खोडी,पायात पाय, घालतंय कोण?हाताला काम, कामाला दाम,

ड्रीम डेस्टीनेशन........

2010-11-21T23:01:00.003+05:30

(काही वेळा आपली प्रतिभा उगाचंच सैरावैरा धावत असते. मन काहीच्या काही कल्पनाचित्रे उभी करते हो... संतश्रेष्ठ ज्ञानेश्वर महाराजांनी त्यांच्या अमोघ अश्या शैलीत ’ज्ञानेश्वरी’ ग्रंथात सहाव्या अध्यायात योगी साधकाच्या उपासनास्थानाचे अफलातून वर्णन केलेले आहे. अगदी पहिल्यांदा ते वाचून इतरांसारखा मीही थक्क झालो. नंतर मात्र त्या ओव्या आल्या की का कोण जाणे प्रत्येक वेळी समांतर विचारचित्रे मनात उभी रहायची.

न दमणार्‍या बाबाची कहाणी

2010-11-15T22:28:00.004+05:30

आपल्या आजूबाजूला घडणार्‍या घटनांकडे, व्यक्तींकडे पाहून काही ना काही सुचून जातं. लिहीतो आपण एखाद्यासाठीचं आणि मग ते बनून जातं गूज सगळ्यांच्याचं मनातलं.... अशीच मला जाणवलेली, आपल्या मुलीसाठी अविरत झटत राहणार्‍या कोण्या एका बाबाची ही कहाणी...... हे अप्रकट भाव त्या मुलीने आपल्या वडीलांसाठी म्हटले असले तरी ही कविता अर्थातंच जगातल्या तमाम बाबांना लागू पडणारी !!“वाहवा”, “छान”, “मस्त”, “सुंदर”कानावर पडत

कालचा पाऊस....

2010-10-14T10:53:00.002+05:30

काल शहरात पुन्हा एकदा पाऊस पडला,पुर्वीसारखाच...अवचित..अवकाळी...सरसरून...संध्याकाळची ढगांची गर्दी बघूनभिरभिरणार्‍या मनाला मी समजावलं सुद्धा -’असं मनभावन होऊ नये आपण, एखाद्या कृष्णमेघासाठीअन्‌ चातकाची तहान हवीच कश्याला आपल्याला?’पण दोन-चार टपोरे थेंब दिसले नी दिसले कायते गेलंच नहायला, कोसळणार्‍या धारांच्या पंखाखाली....ढगातला गारवा असा तुम्हां-आम्हांत आलेला बघूनमीही काढला खिडकीबाहेर तळहात,गदगदून

मागणे हे एक.....

2010-09-26T19:11:00.006+05:30

“बास्स... आज मागायचंच”, मावळतीच्या संधीप्रकाशाने चकाकणार्‍या शिखराकडे पहात तो पुटपुटला.“खूप सोसलं, खूप भक्ती केली. आर्जवाचे कितीतरी अश्रू ढाळले.” त्याने एक मोठा श्वास घेतला, “या मंदीराचा लौकीक मोठा आहे. इथे कितीतरी अभागी जीव येतात – काय काय व्यथा घेऊन. आतमध्ये उभा असलेला तो विश्वेश्वर प्रत्येकाच्या जखमेवर फुंकर घालण्याचं काम शतकानुशतके करतो आहे म्हणे !!”ही पायवाट त्याच्या अत्यंत ओळखीची.

कुणीतरी आवरा रे यांना.......

2010-08-09T23:18:00.016+05:30

फेसबुकवरची ’आवरा’ कम्युनिटी हे आमचे हक्काचे विरंगुळ्याचे ठिकाण. त्यावरून प्रेरीत होऊन मी बनवलेली ही यादी वाचकांच्या भेटीला अधूनमधून येत राहील.(१) पुण्यातील 'निर्विकार' पुस्तक दुकानदार – यांची दुकाने ही पुस्तक विक्रीसाठी नसून अप्पा बळवंत चौकाची शोभा वाढवण्यासाठी आहेत असा पुर्वी मला दाट संशय होता. गेल्या महिन्यातील एक-दोन प्रसंगांनंतर माझी खात्रीच पटली. वानगीदाखल नुकतीच घडलेला हा रोमांचक

विडंबन – 'भय इथले संपत नाही....'

2010-07-20T12:31:00.002+05:30

अतिकामामुळे वैतागलेल्या प्रोफेशनलच्या लेखणीतून उतरलेले अजून एक विडंबन... हा प्रोजेक्ट संपेपर्यंत अश्या ओकार्‍या अधूनमधून येत राहणार आणि तुम्हाला त्या सहन कराव्या लागणार... can’t help !!काम इथले संपत नाही…काम इथले संपत नाही,मज माझी ’कीव’ची येते,लंच संध्याकाळी खातोतू माझी खवळली पित्ते.... ॥धृ॥ते चार्ट मंद मरणाचे,ती सिस्टीम खाई काया..पीसीशी थिजलो आपणडेटात पुन्हा उतराया... ॥१॥तो लोड अंग गळवासा,आयुष्य

काय रे देवा....

2010-07-05T20:34:00.003+05:30

(माझ्या अतिशय आवडत्या संदीप खरेंच्या ’काय रे देवा’ या कवितेचं हे आय.टी. व्हर्जन....मूळ कविता खाली दिली आहे. तीही अवश्य वाचा.)आता पुन्हा प्रोजेक्ट येणारएक्सेल चार्ट लालपिवळा होणारमग कंपनीच्या तोंडाला पाणी सुटणारमग वीकेंडच्या कामाचा फतवा निघणारमग मध्येमध्ये बेसुमार रिव्ह्यू होणारकाय रे देवा..............मग त्या अवांतर मेल कुणाला दाखवता नाही येणारमग मी त्या आर्काईव्ह करणारमग ऑफलाईन असूनही तो

सीआयडी पीजे

2010-06-20T12:05:00.008+05:30

सोनी टी.व्ही. वर गेले कैक वर्षे चालू असलेली ’सीआयडी’ ही धमाल विनोदी (??) मालिका अनेक होतकरू, उत्साही ’पीजे’कर्‍यांना खाद्य पुरवित असते. एकसे एक धमाल (की ’चिडचिड’?) अश्या या पीजे शेरांचा संग्रह. काही मेल मधून आलेले तर काही एसेमेसद्वारे.. आमची प्रतिभाही मग काही स्वस्थ बसवेना... या वाहत्या गंगेत मीही हात धुवून घेतलेत. लाल रंगात केलेले शेर म्हणजे माझं स्वतःचं creation !!!!!**************************

कथा – एका सोनकळीची...

2010-06-16T09:18:00.010+05:30

कळायला लागल्यापासून तीन प्रकारचे सुवास मला अगदी वेड लावून जातात........एखाद्या शांत देवळात गाभाराभर भरून राहिलेला धुपाचा दरवळ. पहिल्या पावसाचे दोन-चार टपोरे थेंब पडल्यावर आसमंत व्यापून टाकणारा मातीचा गंध आणि नुकत्याच उमललेल्या रातराणीचा कणन्कण मोहरून टाकणारा घमघमाट.......वय वाढत गेलं...पुढं सरकत राहिलो...अध्येमध्ये कुठल्या ना कुठल्या वळणावर ही सुगंधाची बरसात व्ह्यायचीही.. कधी अलवारपणे तर कधी एकदम

Happy Birthday, Deccan Queen !!

2010-05-31T18:16:00.006+05:30

उद्या १ जून २०१०. 'डेक्कन क्वीन' ऐंशी वर्षे पुर्ण करून ऐक्यांशीव्या वर्षात पदार्पण करत आहे. इतर अनेक पुणेकरांसारखी माझ्या भावविश्वात अढळ स्थान मिळवलेली ही गाडी. रूळांवरचं चालतं-बोलतं एक उत्कट जगच... बहुरंगी, बहुढंगी..... हवंहवंस वाटणारं..... माझे आणि डेक्कन क्वीनचे ऋणानुबंध जवळपास गेल्या बारा वर्षांचे. त्यामुळे आठवणीही अगणित...........सकाळी सव्वासातला (कधीही न चुकता सोडलेला) पुणे स्टेशनचा फलाट...

आठवा स्वर

2010-05-30T12:28:00.007+05:30

श्रावणातली ओलीसर्द सकाळ असावी...... सोनहळवं उन पानापानातून चमचमत असावं...... थेंबांचा गारवा आणि पूर्वेचा तेजोमय सखा मनाला थार्‍यावर राहू देत नसावा..... अन् अश्याच भारावलेल्या समयी कानावर पडावेत कोवळीकेचे सूर... तेच सूर जे वृंदावनात भगवंतांच्या वेणुमधून घुमले होते.. तेच सूर जे हिमालयाने गंगेच्या खळाळत्या पात्रात ओतले होते... तेच सूर जे समुद्रावरून वाहणार्‍या वार्‍याने गच्च धरून ठेवले होते आणि तेच

विक्रम, वेताळ आणि आयपीएल अंतिम सामना

2010-04-26T21:19:00.005+05:30

(परत एकदा कणेकरसाहेबांची माफी मागून..... कालच्या सामन्यानंतर रहावलंच नाही हो)विक्रमाने आपला हट्ट सोडला नाही. नव्या आवेशाने तो झाडाखाली आला आणि वेताळाला (भज्जीने निता अंबानीला घेतलं तसं) उचलून आपल्या खांद्यावर टाकलं. उशीर न करता तो परतीच्या वाटेवर चालू लागला. वेताळाला राजाचं (प्रफुल्ल पटेलना पुर्णाचं वाटतं तसं) फार कौतुक वाटलं.तो बोलू लागला, “हे राजा. तुझ्या संयमाची आणि चिकाटीची कमाल आहे. अश्या

सांगायची गोष्ट म्हणजे...

2010-04-23T16:34:00.005+05:30

(आमचे आराध्यदैवत शिरीष कणेकर यांची क्षमा मागून त्यांच्या लेखनशैलीची किंचितशी नक्कल करत)“काय सांगतोस काय?” मी बराक ओबामाच्या अंगावर जवळपास ओरडलोच. आम्हाला बडीशेप द्यायला आलेली मिशेल केवढ्यांदा दचकली. मी व्हाईटहाऊसमध्ये नुसतं येणार म्हटलं की तिची बिचारीची धावपळ चालू व्ह्यायची. पतीदेवांच्या सगळ्यात जीवलग मित्राची सरबराई कशी करायची हे जगातल्या कुठल्याही महिलेला शिकवावं लागत नाही असं माझं (इतक्या

अजून संपला नाही सीते...

2010-04-20T18:18:00.004+05:30

गोष्ट तशी फार जुनी नाही. तेंव्हाही देवळात डोळे मिटून भक्तीभावाने नमस्कार करणारे लोक घरी उद्धट, अर्वाच्य बोलायचे. तेंव्हाही माणसाला रात्रीच्या जेवणानंतर बागेत अनुभवायला मिळणार्‍या रातराणीच्या दरवळापेक्षा पैसा आणि प्रतिष्ठा प्यारी होती. भल्याभल्यांचे पाय मातीचेच होते आणि कित्येकदा एखाद्याचं वर्तन बघून सगळीच्या सगळी बोटं तोंडात जायची. तेंव्हाही गुलाबांच्या मध्येमध्ये असणारे काटे कधीकधी रसभंग करायचे

अशीही एक शुभेच्छा....

2010-04-16T18:26:00.004+05:30

अशीच हसत रहा तू....आपल्या सुखाच्या आणि दुःखांच्या क्षणातसंध्येच्या छायेत आणि दुपारच्या उन्हात,आभाळालाही मग दाटून येईल मायाआणि,गावोगावच्या देवळातील घंटांचा नादपरत एकदा घुमेल निर्जन एकांतात,मग परतून येतीलआईच्या डोळ्यामधल्या आनंदाच्या धाराआणि तुझ्या यशानेसुखावलेल्या वडीलांच्या अबोल ओल्या पापण्या,तू अशीच आनंदी रहा......श्रावणातल्या सोनेरी सकाळीसारखी,मग ऐकू येतील कुणाकुणालामधुवनात गुंजणारी नव्या

Happy Birthday, Mugdha Vaishampayan !!!!

2010-04-05T10:18:00.009+05:30

*********************************************************************************५ एप्रिल २०१०...... आज मुग्धाचा वाढदिवस.........*********************************************************************************मी एकदा झाडाला विचारलं, झाडा, झाडा मला ईश्वराविषयी सांग, आणि ते झाड बहरून आलं – (जपानी हायकू, झेन)(त्या झाडाचं असणं, फुलणं हाच ईश्वराच्या अस्तित्वाचा, त्याच्या कृपेचा पुरावा !!!)“एवढी

इतकं काही अवघड नसतं..

2010-03-29T21:11:00.000+05:30

(ऑरकूटवरील ’मुक्तपीठ’ कम्युनिटीवर ’खेळ शब्दांचा’ मध्ये प्रकाशित झालेली माझी कविता)इतकं काही अवघड नसतंएखाद्याचा निरोप घेणंइतकं काही अवघड नसतंएका क्षणात भूतकाळ होणं ॥१॥इतकं काही अवघड नसतंसुटत्या हातांना सोडून देणंइतकं काही अवघड नसतंमनाला दुसरीकडं नेणं ॥२॥इतकं काही अवघड नसतंएकदम पाठ फिरवणंइतकं काही अवघड नसतंडोळ्यातल्या अश्रूंना थोपवणं ॥३॥इतकं काही अवघड नसतंगाता राग तस्साच सोडणंइतकं काही अवघड

मराठी अभिमानगीताचा व्हीडीओ

2010-03-17T17:52:00.002+05:30

ही हाय रेझोल्युशन लिंक परवाच या गीताचे प्रणेते, विख्यात संगीतकार श्री. कौशल इनामदार यांनी अपलोड केली.सर्व मराठीप्रेमी आणि संगीतप्रेमी रसिकांसाठी या अद्‍भुत आणि विलक्षण सुंदर, अंगावर रोमांच उभे करणार्‍या गाण्याचा हा व्हीडीओ.

मुग्धा वैशंपायन बनली पार्श्वगायिका

2010-03-13T16:55:00.004+05:30

मित्रांनो,आपली लाडकी ’लिटल मॉनिटर’ - मुग्धा - आता पार्श्वगायिका बनली आहे.NDTV-Imagine या वाहिनीवर नव्याने सुरू झालेल्या ’काशी’ या दैनंदीन मालिकेसाठी मुग्धा गायन करीत आहे.या हिंदी मालिकेची प्रमुख नायिका असलेल्या ’काशी’ या पात्रासाठी मुग्धा काही गाणी गाणार आहे.संगीतकार शैलेंद्र बर्वे यांनी स्वरबद्ध केलेले 'हमने देखा सपना, दुनियाको माना अपना’ हे थीम-सॉंग मुग्धाने रेकॉर्ड केले.आत्तापर्यंतच्या

सलीलगाथा

2010-03-07T14:26:00.006+05:30