Friday, April 23, 2010

सांगायची गोष्ट म्हणजे...

(आमचे आराध्यदैवत शिरीष कणेकर यांची क्षमा मागून त्यांच्या लेखनशैलीची किंचितशी नक्कल करत)
“काय सांगतोस काय?” मी बराक ओबामाच्या अंगावर जवळपास ओरडलोच. आम्हाला बडीशेप द्यायला आलेली मिशेल केवढ्यांदा दचकली. मी व्हाईटहाऊसमध्ये नुसतं येणार म्हटलं की तिची बिचारीची धावपळ चालू व्ह्यायची. पतीदेवांच्या सगळ्यात जीवलग मित्राची सरबराई कशी करायची हे जगातल्या कुठल्याही महिलेला शिकवावं लागत नाही असं माझं (इतक्या देशांच्या भेटींनंतर) सूक्ष्म निरीक्षण आहे. यामुळेच ब्रॅड पीटच्या घरी कोकम सरबताचे दोन घुटके घेताना ऍंजेलिनाने केवळ मला आवडतात म्हणून फणसाचे गरे आणून पुढ्यात ठेवले तेंव्हाही मला विशेष नवल वाटलं नाही.
बराकने (आम्ही मोठी माणसं एकमेकांना नेहमी पहिल्या नावानेच हाका मारतो. एकदा ’बॉंबे हाऊस’मध्ये मी ’काय हे रतन? कोरसच्या डीलवर किती पैसे उधळतोस?’ अशी लाडीक संभावना केली होती तेंव्हा ’टाटा’च्या बोर्ड ऑफ डायरेक्टरमधली चार-पाच टाळकी खाली पडायचीच बाकी राहिली होती. रतन मात्र माझ्यासारख्या दिग्गजाच्या प्रश्नावर काय बोलावे या विवंचनेत ’नॅनो’ सारखा एका कोपर्‍यात अंग चोरून उभा होता) आपल्या जुन्या मैत्रीला जागून ’बोराबोरा’ बेटांवरचा एक बिलीयन डॉलरचा प्रवाळयुक्त महाल मला गुढीपाडव्याला भेट म्हणून दिला तेंव्हा मोठ्या बाणेदारपणे मी म्हणालो “आम्ही पडलो सरस्वतीचे उपासक. धनाचा, वित्ताचा मोह आम्हांस नाही”.
त्याच्या दोन्ही मुली ‘मालिया’ आणि ‘नताशा’ सध्या अर्धमागधी आणि ज्ञानेश्वरकालीन मराठीचा अभ्यास करत असल्याने त्यांचा सराव व्हावा म्हणून मी ओबामा कुटुंबियांसमोर शक्य तेंव्हा अश्याच भाषेत बोलतो.
माझं हे एक चांगलं आहे. मी कोफी अन्नानला आवडते म्हणून वर्‍हाडीत बोलतो, अमर्त्य सेनाशी कुणालाच कळणार नाही अश्या अर्थशास्त्रीय परीभाषेत संवाद साधतो आणि मस्कतच्या राजाला (ज्याच्या नावात अदमासे ३ ’म’ आणि २ ’ल’ आहेत) जीभ अडकून पडेल अश्या सुरस अरेबिक भाषेत कथा सांगत राहतो. या राजाला आपल्याकडच्या ’उचलली जीभ आणि लावली टाळ्याला’ या मी सांगितलेल्या म्हणीचं फार म्हणजे फार आश्चर्य वाटलं. ’आमच्याकडे ही म्हण कधीच शक्य नाही कारण आम्ही बोलताना आमची जीभ कधीच टाळ्याला लागत नाही’ असं म्हणून तो फार मोठा विनोद झाल्यासारखा हसला. नोकरीसाठी त्याच्या देशात सहकुटुंब, सहपरीवार आलेले काही केरळी आपल्यालाही तो जोक कळल्याचे भासवत त्याच्याहीपेक्षा मोठ्यांदा हसले. नको तेंव्हा आणि सारखे विनोद करणारे लोक मला आवडत नाहीत. हेच मी मागे पु.लं.ना (त्यांच्या विनोदाने अजिबात हसू न आल्याने) निक्षून सांगितलं होतं.
स्पष्टवक्तेपणा हा आम्हा लोकोत्तर महापुरुषांचा स्थायीभाव!!
याच तिरीमिरीत मी बिन-लादेनला वर्ल्ड-ट्रेड-सेंटर पाडल्याबद्दल झाप झाप झापला होता. माझ्या तिखट शब्दांनी विदीर्ण होऊन लादेन आपल्या (सातव्या) बेगमच्या खांद्यावर डोके ठेवून, आख्ख्या अल-कायदाच्या समोर ढसाढसा रडला होता. मी मात्र त्यावेळी तिसरे महायुद्ध कसे टाळता येईल या विचाराने चिंताक्रांत होऊन जॉर्ज बुश (हा माझा अजून एक मित्र) सुट्टी साजरी करत असलेल्या बेटावर रवाना झालो. याच मोकळेपणापायी मागे एकदा लिओनार्डो-द-व्हिन्सीच्या चित्रांची परखड समीक्षा मी कोणाचा कसलाही मुलाहिजा न करता अस्खलित फ्रेंचमध्ये केली होती अन् त्याद्वारे या अतिनावाजलेल्या पेंटरची लक्तरं आयफेल टॉवरवर टांगली होती.
आपली गोष्टच वेगळी.
तरूण असताना फ्लीपर आणि गुगलीमधला फरक कळत नाही म्हणून त्या शेन वॉर्नला काय काय कठोर शिक्षा केल्या होत्या मी. अर्थात दिवसभर त्याला पिदवल्यावर संध्याकाळी “तू त्या कुंबळेकडे पाहू नकोस. त्याचा चेंडू प्रकाशकिरणांसारखा कायम सरळ जातो. तू आपला रिस्टस्पिनवर लक्ष केंद्रीत कर” असा हार्बर ब्रीजवर थोपटत दिलेला सल्ला तो आणि मी कसा विसरेन?
“तुझं क्रिकेटमधलं ज्ञान अगाधच”, (गावस्करांचा) सुनील माझ्याकडे अतीव आदराने पहात म्हणाला. “तुझ्या पाच टक्केही ज्ञान त्या धोनीला असतं तर...” उसासे टाकत सुनीलने (सचिनची विनाकारण स्तुती करणारा) अजून लेख लिहायला घेतला. ज्योएल गार्नर आणि माल्कम मार्शलला उसळत्या कॅरेबियन खेळपट्ट्यांवर कसे खेळायचे याविषयी मी दिलेल्या टीप्सबद्दलची त्याची कृतज्ञता अजून कायम होती. माझ्या एका चिठ्ठीमुळे तो प्रथितयश चॅनेलवरचा समालोचक आणि बीसीसीआयच्या महत्वाच्या समितीचा अध्यक्ष कसा बनला हा एक इतिहासच आहे.
आपल्या ज्ञानाचा फायदा दुसर्‍याला करून देण्याच्या बाबतीत मी नेहमीच उत्सुक असतो.
ख्रिस्तीयाने रोनाल्डोला ड्रिबलिंग जेंव्हा नीट जमत नव्हतं किंवा रोबर्टो कार्लोसच्या फ्री कीक गोलपोस्टच्या वरून जात होत्या तेंव्हा पेलेच्या अगणित विनंत्यानंतर मोहन बगानच्या हिरवळीवर मी त्यांना दहा मिनिटांचे अमूल्य मार्गदर्शन केलं होतं.
मनमोहनच्या मागे ’अर्थव्यवस्था खुली कर, खुली कर’ असा दोन वर्षे लकडा लावल्यावर कुठे भारतात आर्थिक उदारीकरणाचं धोरण अस्तित्वात आलं.
’क्वांटम फिजिक्स’पासून ते ’सिंहली भाषेच्या व्याकरणाची मूलतत्वे’ आणि ’द्वापारयुगातील जीवाश्मांचा तौलनिक अभ्यास’पासून ते ’जिलेट व्हेक्टर प्लस’ अश्या असंख्य विषयांवर पीएचड्या मिळवलेला मी ज्ञानवाटपाबाबत मात्र सदैव तत्पर असतो. असो.
शुक्रवारी रात्रीचं जेवण माझ्याबरोबरच घ्यायचं असा बराकने खुपच हट्ट धरल्याने मी. पं रविशंकरांना त्यांच्या शंकासमाधानासाठी दिलेली वेळ रद्द करून प्रायव्हेट जेटने या ’पांढर्‍या घरात’ दाखल झालो. (माझं हे मस्करीयुक्त भाषांतर मिशेलवहिनींना मुळीच आवडायचं नाही. यात बिल्कुल ’रेसिझम’ नाही हे मी त्यांनी दिलेली पुदिन्याची चटणी चाटूनपुसून खाताना कित्येक वेळा क्लिअर केलंय.)
स्वागतकक्षात उभ्या असणार्‍या एफबीआयच्या डायरेक्टरला मी बोटानेच निर्देश करताच लिमोझीनच्या मागील सीटावर असलेल्या भेटवस्तू आणायला तो धावला. ओबामा कुटुंबासाठी मी नेहमीच चितळेंची बाकरवडी, बेडेकरांची मिसळ आणि कयानीची श्रूसबेरी बिस्कीटं घेऊन जातो. आत येताक्षणी दोन्ही मुली पिशव्यांवर तुटून पडल्या. “पुणं तिथं काय उणं” असं म्हणतं बराकने माझा ओव्हरकोट स्वहस्ते काढला. “तो जागतिक बॅंकेचा अध्यक्ष कितीतरी वेळ तुझी वाट पहात बसला होता. हैतीच्या भुकंपग्रस्तांसाठी किती आणि कसे पैसे द्यावेत याविषयी बॅंकेला तुझा सल्ला हवा होता.” बराक डोळे रणजितसारखे बारीक करत म्हणाला.
“लोक पण ना..” मी ’मामाजीका आवळा’ची पुडी उघडून एक बोकणा भरला.
“मी पिटाळलं त्याला. म्हटलं किती त्रास देणार आमच्या पाहुण्याला?” बराक लाडेलाडे म्हणाला. अश्या वेळी तो बराचसा ’स्लमडॉग मिलेनियर’ मधल्या निरागस मुलासारखा दिसतो.
चर्चा आणि उहापोह यांचा मला मुळातच कंटाळा.
मागे भीमसेनांना आग्रा घराण्यातील अनवट रागांविषयीच माझं मत मी मोजून साडेतीन मिनिटात सांगितल्यावर त्यांना माझ्या सांगितीक उंचीची कल्पना येऊन अमाप आश्चर्याने ते निःशब्द झाले होते. मलाही कलाक्षेत्रात थोडेफार योगदान देणार्‍या व्यक्तींबरोबर यापेक्षा जास्ती वेळ घालवणं शक्य नव्हतं. याच न्यायाने मी डॉ. बुधाजी मुळीकांना ’आधुनिक शेतीतील सेंद्रीय खतांचा वापर’, नारळीकरांना ’श्वेतबटूचे सांख्य मॉडेल’, लक्ष्मी मित्तलला ’हेवी कंपन्यांचे डेट टू इक्वीटी रेशो कसे सांभाळावेत’, करूणानिधींना ’तामिळनाडूच्या विवीध मतदारसंघातील जातीय समीकरणं’, डॉ. ढेरेंना ’प्रागैतिहासिक काळातील व्यापारउदीम आणि चलनवलन’ तर बिल गेटसला ’लिनक्सच्या प्रसाराने विचलीत न होता विंडोज कशी सुधारावी’ इत्यादी विषयांवरचं मौलिक ज्ञान उदारहस्ते देत असतो.

बराकला माझ्या या अश्या चतुरस्त्र बोलण्याचं फारच कौतुक.
मिशेलने जेवणाचा बेत एकदम फक्क्ड केला होता. मुली शहाण्यासारख्या आईने न भरवता स्वतःच्या हाताने खाऊ लागल्या. मित्रांच्या मुलांवर चांगले संस्कार व्हावेत असा माझा नेहमीच कटाक्ष असतो. म्हणूनच मी मल्ल्यांच्या सिद्धार्थला ’वदनी कवळ घेता’ म्हणायला शिकवलं. ’आर्यन शाहरूख खान’ आणि ’अर्जुन सचिन तेंडूलकर’ ही एरव्ही व्रात्य असणारी दोन मुलं माझ्यासमोर गरीब गाईसारखी शांत बसतात आणि मला कुसुमाग्रज, पु,शि.रेगे, वर्डस्वर्थ वगैरेंच्या (अर्थात मला मुखोद्‍गत असणार्‍याच) कविता मनोभावे म्हणून दाखवतात. मी ते सर्व मोठ्या कौतुकाने ऐकतो आणि बक्षिस म्हणून ’सुलभ, रंजक अंकगणित’ या पुस्तकाच्या प्रती माझ्या स्वाक्षरीसहीत देतो.
जवळच्या मित्रांसाठी मी असा सदासर्वकाळ उपलब्ध असतो.
माझ्या पन्नास हजार डॉलरच्या छोटेखानी सेलवर जगाच्या कानाकोपर्‍यातून येणारे फोन मी नेहमीच दोन रिंगच्या आत उचलतो. कोकण रेल्वेवर रत्नागिरीजवळ काबुर्डेचा बोगदा खणताना मशिन अडकल्यावर श्रीधरन या माझ्या जुन्या मित्राने पहाटे दोन वाजता मला फोन करून ’असे कातळ फोडताना स्पिंडलचा डायमिटर किती ठेवावा’ याविषयीचा माझा सल्ला घेतल्याचं मला आठवतं.
नागपूरचा मित्र ’ग्रेस’ एका गहन उपमेच्या स्फुर्तीअभावी तळमळत असल्याचं माझ्या कानावर पडल्याक्षणी मी माझं ’क्वेट्टो’ परीषदेतलं सर्वाधिक महत्वाचं भाषण थांबवून ’पारधचांदण्यांच्या कैकमात्रा’ ’हळवदत्ताचे लघुपौरुष्य’ ’खिन्नाधाराची सानफुले’ ’नागरग्रहाची अवतारमिठी’ ’प्रद्युम्नलसित झोपेची लक्षणे’ ’कालिकेचे ताम्रवर्ण धुपारे’ असे अनेक दृष्टांत काही सेकंदात फोनवर दिले होते. या माझ्या अलौकीक प्रतिभेने थरारून जाऊन ग्रेसने पुढचा लेख माझ्यावरच लिहायला घेतला होता. नाव होतं ’मांडकप्रदेशातील शब्दावलिया’. पण अंगभूत नम्रपणामुळे व संकोचामुळे मी त्याला तसं करण्यापासून परावृत्त केलं. असाच विनय मी ’पद्मश्री’ ’ज्ञानपीठ’ ’भारतरत्न’ ’मॅगसेसे’ ’बुकर’ आणि ’नोबेल’ पुरस्कार नाकारताना दाखवला होता.
“तुला एक सांगायचयं”, बराक राष्ट्रवादीच्या मंत्र्यांपुढे कॉंग्रेसचे मंत्री बोलतात तश्या दबक्या आणि क्षीण आवाजात म्हणाला. जेवणानंतर मघई पान खाण्याच्या माझ्या विलक्षण लोभस कृतीकडे पाहण्याचा मोह टाळून तो गंभीर झालाय म्हणजे नक्कीच काहीतरी महत्वाचंच असणार, मी अंदाज बांधला.
ओबामा घराण्याच्या दोन्ही कुलदीपीका माझ्या अद्ययावत लॅपटॉपवर ’अल्लादीन’चा नविन गेम खेळण्यासाठी आत पळाल्या होत्या. मिशेल ’डेस्परेट हाऊसवाईवज’ पाहण्यात गुंतली होती.
“आता काय नविन?” मी मघईचा उबदार रस गिळत विचारलं. ’कात’ टाकण्याच्या बाबतीत एकून अमेरीकेत आनंदच आहे !!
“म्हणजे मी हे तुला बरंच आधी सांगायला हवं होतं”, बराक अपराध्यासारखा खाली मान घालून म्हणाला. अश्या वेळी तो बराचसा मॉर्गन फ्रीमनसारखा दिसतो. “ते तुमच्या इथे सानिया आणि शोएबचे लग्न झाले ना” बराक माझी भेदक नजर चुकवत म्हणाला “तो खरंतर अमेरीकेचा प्लॅन होता.”
“काय सांगतोस काय?” मी बराक ओबामाच्या अंगावर जवळपास ओरडलोच. आम्हाला बडीशेप द्यायला आलेली मिशेल केवढ्यांदा दचकली.
“हो. म्हणजे हे कारस्थान खुप महिने चालू होतं. तुला शेवटच्या क्षणी सांगावं म्हटलं. पण गेले काही आठवडे तू नासा स्पेस शटलमधून चंद्रावर तुझ्या उन्हाळी सुट्ट्यांसाठी गेल्याचं कळालं. म्हटलं, उगाच कश्याला डिस्टर्ब?”
“हम्म्म” मी फुगल्याचा खोटा अभिनय केला.
अमिताभने मला न विचारता ऐश्वर्याला सून म्हणून आणायचा निर्णय घेतल्यानंतर आमंत्रणासाठी पत्रिका द्यायला माझ्या घरी आल्यावरही मी असाच गुरंफटून बसलो होतो. एखादी गोष्ट आपल्याला खटकली की खटकलीच. सब-प्राईम कर्जे देऊ नका असे मी सिटीबॅंक आणि बॅंक ऑफ अमेरीकेच्या प्रेसिडेंटला अनेकदा करड्या आवाजात बजावलं होतं. पण त्यांनी मनमानी केल्यानंतर (आणि पुढे वाट्टोळं करून घेतल्यावर) ’लेहमन ब्रदर्स’, ’गोल्डमन सच’ वगैरेंना बेल-आऊट देण्यासाठी तमाम अमेरीका वित्तीय संस्थांच्या मिन्नतवरीला न जुमानता मी माझ्या खिश्यातून एक पैसाही दिला नाही.
“त्याचं काय आहे, एकदा का सानिया आणि शोएबचं लग्न झालं की या दोन्ही देशातला तणाव संपून मधुर संबंध निर्माण होतील असा आमच्या परराष्ट्र खात्याचा होरा होता.” बराक परत डोळे बारीक करत म्हणाला.
अश्या वेळी तो बराचसा मेक्सिकन चित्रपटातल्या ड्रग डीलरसारखा दिसतो.
“वाह वा...काय पण विचार? आणि काय पण महान उद्देश? या नियमानी तुम्ही उद्या ’मीरा’च लग्न राहुल महाजनशी (स्वयंवराविना) लावाल आणि मोहम्मद युसुफला ’डाबर वाटीका’ शॅंपोचा ब्रॅंड ऍंबॅसिटर बनवाल.” माझ्या उपहासपुर्ण बोलण्याचा विषाद न मानता बराकने दोन्ही हात जोडत म्हटलं “मला माफ कर. पण आता कळतंय, हा निर्णय जरा चुकीचाच होता.”
“जरा?” मी पोस्ट ऑफीसात ग्राहकांच्या अंगावर वस्सकन ओरडणार्‍या स्त्री कर्मचार्‍यासारखा खेकसलो.
“हे फार चुकीचे पायंडे पाडताय तुम्ही. म्हणजे माझ्या अश्या लग्नांना विरोध नाही, पण कश्यासाठी रचायची ही सगळी नाटकं? आणि का? आता प्रत्येक पाकिस्तानी मुलाला भारतीय ललनांची स्वप्ने पडू लागतील. उद्या सोहेल तन्वीर आमच्या अमृता खानविलकरला मागणी घालेल. आणि मग तिच्या लग्नात “वाजले की बारा” बरोबर “अब मुझे जाने दो घर, बज गये बारा” अशी ट्रानस्लेटेड लावणी पण वाजवावी लागेल. शशीने ट्विटरचा घेतला नसेल एवढा धसका अजय-अतुलला हिंदीचा आहे हे तुझ्यासारख्याला माहित नसावं? माणूस आहेस का कवि?” माझा आवाज टीपेला पोहोचलेला.
“भावजी नका हो इतकं टाकून बोलू” मिशेल ब्रेकच्यामध्ये आत येत डोळ्यांच्या कडा पुसत म्हणाली. “होतात कधीकधी चुका माणसाकडून. अमेरीकेचा अध्यक्ष झाला म्हणून काय झालं? आफ्रिकेतल्या पाड्याचे गुण येतात मध्येच उफाळून.”
मी अंमळ थांबलो. कुणी इमोशनल झालं की मी गलबलून जातो. मागे ऍपलचा स्टीव्ह जोब्स असाच माझ्या पुढ्यात रडवेला चेहरा घेऊन उभा असताना त्याला उभारी देण्यासाठी मी टिश्यू पेपरवर एक भाषण लिहून दिलं. तेच पुढे त्याने ’स्टे हंग्री स्टे फुलीश’ नावाने स्टॅनफोर्ड विद्यापीठात वापरून अजरामर करून टाकलं.
बराककडे एक विखारी कटाक्ष टाकत मी उरलेलं मघई पान संपवलं.
“आता एक करा”, मी स्वरात श्रीराम लागूसारखा कडवटपणा आणत म्हटलं, “काही दिवस तरी सीआयए आणि मीडीयाला यापासून दूर ठेवा. तुम्ही आततायी वागायचं आणी आम्ही निस्तरायचं हे अनादीकालापासून चालत आलंय. किती दिवस माझ्या डोक्याला ताप देणार आहात अजून?”
बराकने अश्रुपुर्ण नजरेने पण एका विश्वासाने कृतज्ञता व्यक्त करण्यासाठी माझे हात धरले. “मला माहिती होतं, तू मोठ्या उदार अंतःकरणाने मला माफ करशील आणि सगळं काही ठिकठाक करशील. तू नसतास तर या जगात काय हाहाःकार माजला असता कोणास ठाऊक?”माझ्या चरणांकडे पहात तो पुटपुटला.
अश्या वेळी तो बराचसा जागा न मिळाल्याने बसच्या शेवटच्या पायरीवर उभा असलेल्या मुलासारखा दिसतो.
“हां राहू दे. राहू दे. तरी बरं, माझी चंद्रावर पण राहण्याची व्यवस्था आहे.” मी गॉगल चढवत देवकी पंडीतसारखं अर्धवट हसत म्हणालो.
(काल्पनिक)

41 प्रतिक्रीया:

SHAPU said...

Bhannat... Tufaan.. hasun hasun par KHALKHALAT jhala.. by the way your GK n IQ are your assets.. there is lot of humour in ur writing.. keep it up.

विशाल तेलंग्रे said...

तुमच्या ज्ञानानं तर आम्ही आधीच खल्लास झालोय.. मराठी मंडळीवरील या आधीचा "पत्तेशोधन – काही चिंतन" हा विनोदी लेख वाचतांनाच हसून हसून गाल दुखीमुळे मोबाईल्सवर आलेले pj (पांचट जोक्स) वाचण्याचा मोह आवरला होता...

पण आता तर (या लेखामध्ये) हसत/खि-खि-खिदळत असताना (प्रोग्रेसिव्ह पास्ट टेन्स) चहा पितांना आम्ही स्वतःची जीभ जाळून घेतली! असो.... या लेखातील एकन्-एक प्रसं आवडला!


- विशल्या!

***********************************

आँख हैं भरी भरी और तुम, मुस्कुराने की बात करते हो...

Sagar said...

लय भारी...काहीच्या काही लिहिले आहे...झक्कास

samier said...

Chan.! Barak ne Bareek hasavile !! Just give your details to JustDial.com ..for the every query they get ..you have an answer :)))..Cheers

Pankaj - भटकंती Unlimited said...

अगदीच हरहुन्नरी आहात तुम्ही. आता तुम्हीही एखादी मिशेल बघा की. किती दिवस पाहुणचार झोडणार असा?

तृप्ती said...

he he he sahiye :)

अनिकेत said...

हा हा हा.. आत्ताच चंद्रावर गॅलेक्झी ४९८ वरील बदलत्या हवामानाचा आढावा घेणारी यंत्रणा बिघडली होती ती निट करुन आलो. आज आय.पी.एलची मॅच नसल्याने करण्यासारखे नव्हते, म्हणलं अमेरीकाचे एस्टीमेट्स १० वर्षाचे होते, आपण १० मिनीटांत करुन येऊ. ते संपवुन आलो आणि तुझी पोस्टने आलेला थकवा कुठल्या कुठे पळवला.

असो, उद्या आईसलॅंडचा भडकलेला ज्वालामुखीचे तोंड बंद करायला जाणार आहे, काही करणार नसशील तर येतोस? वर्ल्ड बॅक ८७४३५ बिलीयन पौड्स देत आहे, पण म्हणलं जाऊ देत सोशल सर्व्हीस म्हणुन विनामोबदला करुन देईन.

बाय द वे, पुढच्या शुक्रवारी व्हिनसवर मराठी भाषा, मराठी ब्लॉगस्फिअर आणि ब्लॉग्सवर निर्माण होणारे साहीत्य ह्यावर चर्चाकरण्यासाठी श्रीयुत अलीयन क. ह्यांचे आमंत्रण आहे, ज्ञानेश्वरीचा अध्यायावर भाष्यकरण्यासाठी येत असशील तर चल.

अनिकेत

Alhad said...

हाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहाहा

हहपुवा मेलो हसून हसून...
कुणीतरी अंडरकव्हर सीआये असेल तर पाठवा रे भाषांतर करून...!

Tushar Kulkarni said...

पु लं च्या वेळी जेवढा हसलो होतो , तेवढाच आता हसलो .

loukika raste said...

ek number... bhannat lelk aahe ha... sahi

Smit Gade said...
This comment has been removed by the author.
Smit Gade said...

हे मात्र चुकीचा केलास.. बराक अजूनही किती दुक्खात आहे की सांगू... तो तुला सांगणार नाही (तुला जास्त त्रास दयायला नको वाटता त्याला ) पण आत्ताच मिशेल वहिनींचा कॉल आला होता.. जरा पांढऱ्या घरात परत जाऊन येतोस का ? मी ललितला दिलेला जेट काढून घेतला काल(फारच आगाऊपना करत होता तो ).. त्याने पटकन जाऊन ये... तुझ्या जेटसाठी कालच सांगून युरोप मधलं आभाळ साफ करून घेतलं...
आणि असं बोलत जाऊ नको रे..फारच हळवा आहे आपला बराक..

shashank said...

he shabdkridanipuna, he shabdkimayagara, he navnavonmeshshabdsrushtinirmatya
tuj namo, tuj namo
shashank

विशाल तेलंग्रे said...

पंक्या बरोबर म्हणतोय... कालच मला मिशेलचा फोन आला होता. म्हणत होती की "बराक आतापर्यंत एवढा कधीच दुःखी झाला नव्हता, पण काल विक्रांत भाऊजी त्यांच्या जोरात खेकसले तेव्हापासून बराक फारच उदास झाला आहे. त्यांच्या अशा वागण्याची आम्हाला तशी फार सवय असली तरी काल काय माहित, पण बराक फारच दुखावला आहे. मला वाटते की त्यांना एखाद्या चांगल्या आणि समजंस साथीदाराची गरज आहे. बराक व मी, गेल्या महिन्यातच पुण्यातील एका खेडेगावात जाऊन आलो होतो. तेथील एक गणितज्ञ व मानसशास्त्रात पीएचडी करत असलेली एक होतकरू मुलगी आम्ही पाहिली! विक्रांत भाऊजींसाठी साठी आम्हाला ती फार योग्य वाटली. तसं बराकने त्यांच्या घरी तसं कळवलं आहे, त्याचप्रमाणे तुम्हालाही याची माहिती असावी म्हणून फोन केला आहे! जर तुम्ही सध्या मोकळे असाल, तर बराकचे सांत्वन करण्यासाठी लवकर इकडे या! ह्म्म, येतेवेळी विक्रांत भाऊजींच्या लॅपटॉपमध्ये असलेला अल्लादिनचा तो गेमही घेऊन या! मुलींची शेवटची लेव्हल चालू असतांना एन्टर की मध्येच फसल्याने विक्रांत भाऊजी मु्लींवर रागावून गेले होते. त्यामुळे मुली सुद्धा फारच हिरमूस झाल्या आहेत! "

अरे मी तुला कित्येकदा सांगितलं की आपण लोक जरी बरेच विचारवंत असलो तरी छोट्या-छोट्या गोष्टींवर रागावणं आपला स्वभाव नाही! तुला काय माहित कोणाची सवय लागली ते?

विशाल तेलंग्रे said...
This comment has been removed by the author.
विशाल तेलंग्रे said...

बरं जाऊ दे, ते McAfee वाले काल आले होते माझ्याकडे, म्हणत होते की कोणीतरी त्यांच्या अपडेट्समध्ये चुकीचे व्हायरस डेटाबेस घुसवले होते, त्यांना झालेल्या प्रकारातून बाहेर काढण्यासाठी त्यांनी मला २५ हजार डॉलर्स देऊ केले, पण हा त्यांच्यावर कोणीतरी अन्याय करत असल्याने मी त्यांना मोफत मदत करण्याचे आश्वासन दिले! जामखेड्यातील एका कॅफेवर तीन १७-१८ वयोगटातील पोरांनी ही खोडी केल्याचं मी ४७ सेकंदांच्या आत त्यांना दाखवून दिले. तत्क्षणी सर्व सबळ पुरावे मी १० मिनिटांच्या आत पूर्ण करून त्यांना दिले आहेत, ज्यांच्या आधारे त्यांच्या अपडेट्स मध्ये कंपनीची काहीच चुकी नव्हती हे दर्शवू शकतील. असो... काल मध्यरात्रीपर्यंत मी होनोलुलुला होतो. सिल्व्हरस्टर स्टॅलनला रॅम्बो सिरिजचा नविन चित्रपट काढायचा आहे. त्यासाठी तो माझ्याकडे आला होता. त्याला मी तिथेच झापलं, म्हटलं एवढा म्हातारा झाला तरी तुझी खाज गेली नाही का अजुन? पण त्यावर त्याने निर्वाळा देत सांगितले की, आतापर्यंत त्याने हॉलिवुड मधील कोणत्याच नटीबरोबर चांगला ऍक्शन पिक्चर तयार केला नसल्याने त्याने हा त्याचा शेवटचा चित्रपट करण्याची इच्छा जाहीर केली. त्यासाठी मी त्याला सांगितले की, पिक्चर चालण्यासाठी तुला संदीप-सलील यांचे संगीत, आणि जगातील प्रत्येक भागातील टॉप नटीसोबत काम करावे लागेल. सर्व शुटींग ऍमेझॉनच्या खोर्‍यातच का व्हावी, हे ही मी त्याला पटवून दिले! बाजुलाच विल स्मिथही उभा होता. पण माझ्याकडे पाहताच त्याने तिथून पळण्याचा प्रयत्न केला. मी त्याला सांगितले की, वेड्या तुझ्या मेन इन ब्लॅक सिरिजने बरेच विक्रम प्रस्थापित केले आहेत. मी अवतार साठी जो त्रिमीतीय रेकॉर्डिंग कॅमेरा तयार करून दिला होता ना, तोच तुझ्या डायरेक्टरलाही दिला आहे. तुझा येणारा मेन इन ब्लॅक थ्री डी सुद्धा लोकांची मने जिंकेल यात शंका नाही! हे ऐकून विल माझ्यासमोर अक्षरशः रडला, त्याचे पाणवलेले डोळे मी सिल्व्हरने देऊ केलेल्या त्याच्या रूमालाने पुसले! काय करणार, आपण लोकं ठरलो दयावान! असो... सध्या मी इकडे सॅनफ्रान्सिस्कोला आहे. मिशेलचा फोन आल्या कारणाने मला वॉशिंग्टन डि.सी.ला जाणं भाग आहे. बराक फारच हळवा आहे रे!

विशाल तेलंग्रे said...

अनिकेतचाही मला काल एक मेला होता. म्हणत होता की, आइसलंड मध्ये फुटलेल्या ज्वालामुखीच्या राखेने युरोपात हाहाकार माजला आहे. ह्म्म, काही जळाल्याचा वास मलासुद्धा येतो आहे! असो, तुलाही अनिकेतचा मेल आला असेल. परवा आपण भेटूच आइसलंडला! ह्म्म, येतांना बिस्लेरीच्या बाटलीचं झाकण घेऊन यायला विसरू नकोस मात्र.. मी इकडे बराकला भेटल्यानंतर नासाच्या हेडक्वॉर्टरमध्ये जाऊन त्यांचा सॅटेलाइट्सनी काढलेल्या चित्रांचा अभ्यासही करून येईल!

अरे, चल ओसामाचा आत्ताच मिस कॉल आलाय.. ५००००० सेकंदांचा डोकोमो प्लॅन चालू करून दिलाय त्याला, पण आपले बीएसएनएलचे कार्ड असल्याने त्याला त्याचा फायदा नाही! इस्राइलमधील एका खेडेगावात लपून बसलाय तो, असा एक मॅसेजसुद्धा आलाय त्याचा, बॅलेन्स संपल्यामुळं ते टाकून द्यावं, अशी त्याने नेहमीप्रमाणे विनंती केलिय, असो... गरजवंताला मदत करण्यासाठीच आपला धर्म आहे! चल भेटू परवा!

काळजी घे!

सस्नेह,
-विशाल

Vikrant Deshmukh... said...

शापु, विशाल, प्रॉफेट, समीर, पंकज, तृप्ती, आल्हाद, लौकीका, तुषार, स्मित, शशांक -
धन्यवाद मंडळी. उत्तर द्यायला अंमळ उशीरच झाला. शिंच माझ्या गरीब झोपडीतलं ब्रॉडबॅंड कालपासून बंद पडलंय. महापुरुषांच्या नशिबातले भोग या कलीयुगातही संपले नाहीत. पण आपणा सर्व सूज्ञ जनांचा असाच स्नेह असावा.
विशाल - तू यंवच्या यंव लिवलंस. पण आमच्या शैलीची नक्कल केल्याच्या आरोपावरून तुझ्यावर कवठेवाडी सत्र न्यायालयात (ता. हिरपुड जि. यवतमाळ) बौद्धीक संपदा कायद्याच्या अंतर्गत खटला दाखल करू नये?

Mahendra said...

कणेकर येईल आता इकडे कॉपी राईटच्या कायद्याखाली ब्लॉग ला फ्लॅग करायला.
खुसखुशित झालाय लेख.

aruna said...

I have enjoyed the blog immensely, and then the comments were the cherry on the cake.
तुमच्या चतुरस्त्र ज्ञानानं मन थक्क होते.
I wish i could write something nice and funny, but my imagination falls way short of yours. hats off to you.

विशाल तेलंग्रे said...

हेत्ती‌‍ऽऽच्या मारी, अरे यावरूनच आठवलं, मागील महिन्यात बालकवींच्या कवितांचे कसलिही पुर्वपरवानगी न घेता एका फडतूस कवीने त्यांच्या कवीतांचे विडंबन केले होते. या प्रकरणाची दखल घेत अखिल भारतीय साहित्य संमेलनाच्या नविनच झालेल्या अध्यक्षांनी त्या विडंबन करणार्‍या कवीवर बौद्धिक संपदा कायद्या-अंतर्गत खटला भरला होता. यावर गेल्या आठवड्यापर्यंत काहीही निकाल लागला नव्हता. त्यावेळी माझ्या तरबेज शैलीने मीच तेथील सरकारी वकील घोरपडे आणि मुख्य न्यायाधीश बाबूराव जोशी यांना कायदेविषयक महत्वपूर्ण सल्ले दिले होते, व निकाल त्या भामट्या विडंबन करणार्‍या कवीच्या बाजुने का द्यावा, हे ही मी विविध विविध कलमांचा पाठपुरावा करत त्यांना समजावले होते. असो... त्याअगोदरही मला याहू आणि गुगल यांच्यातल्या वादाची केस मिळाली होती, पण दोघांच्या या वादात मी विन्डोजच्या बिंगचा कसा फायदा करून दिला, हे आज प्रत्येकाला माहित आहे!

तु पण चांगली निभावलीस गड्या आपल्या दोस्तीची कदर! कवठेवाडी सत्र न्यायालयात (ता. हिरपुड जि. यवतमाळ) येथे बौद्धिक संपदा कायद्याच्या अंतर्गत माझ्यावर खटला दाखल करण्याची मोठी कामगिरी तू पार पाडलिस! पण लेका, मी पण काही कमी नाही! तेथील सरकारी वकील माझ्या ओळखीचा आहे, आणि माझ्या ज्ञानाने तर तू परिचित आहेसच! त्यामुळे मी काहीही न करता या आरोपातून सही-सलामत बाहेर निघेल!

चल, मला वाटते, तुला सामाजिक गोष्टींचे फारसे भान राहिलेले दिसत नाही! पहिले बराक आणि आता मी! असो.. उद्या तू आइसलंडला आल्यावर तुला कौटिल्याच्या सामाजिक भान राखण्याच्या नीतींचे धडे पुन्हा समजून सांगावे लागतील, तेव्हा कुठे तुझ्या बुद्धीत जरासा प्रकाश पडेल!

महेंद्रजी, कणेकरशी कालच मी जीटॉल्कवर चॅट करत होतो! त्यालाच मी बजावले, की आमच्यासारख्या महापुरूषांची नक्कल यापुढे जर केलीस, तर मंडालेच्या कालकोठडीत तुला पाठवून देईन म्हणून! १० मिनिटे त्याने "स्वॉरी स्वॉरी.." असे कॉपी-पेस्ट करून तो आरबळला होता. त्यामुळे माझ्या ५१२ एमबीच्या रॅमवर खुप ताण पडत होता... लगेच मी त्याला माफ केले, तेव्हापासून माझ्या सध्याच्या निवासस्थानी फुलांचे हजारो बुके येऊ लागले आहेत!

असो.. आत्ताच काही क्षणांपूर्वी इस्त्रोच्या कृष्णमुर्तीचा फोन आला होता. अरे खुपच भित्रा आहे तो.. सध्या तमीळनाडूच्या जंगलात लिट्टेच्या सैन्यात असलेल्या त्याच्या दोन भावांना भेटायला गेला आहे म्हणे! कोणीही आपल्याला पाहू नये यासाठी त्याने माझ्याकडे विनवणी केली. मला हा प्रकार आधीच माहित असल्या कारणाने मी माझ्या तीक्ष्ण दुरदृष्टीचा योग्य वापर करीत चांद्रयान मध्ये एक रीमोट सेन्सिंग मॅग्नेटिक कॉईल जाणून-बुजून ठेवली होती. त्याद्वारे मी मी पृथ्वीभोवताली भ्रमण करणार्‍या सर्वच्या-सर्व सॅटेलाईट्सवर हवे ते प्रयोग करू शकतो. सध्या मी नॉर्थ पोलवर असलेल्या ईएसएच्या ESAT-3 ला ३ अंशाने ईशान्य दिशेकडे इन्क्लाईन केलंय, त्यामुळे कृष्णमुर्तीवर त्या उपग्रहाची नजर पडणार नाही, हे निश्चित... असो! मला तुझा राग आला आहे, हे मात्र १०० टक्के खरं!

Vikrant Deshmukh... said...

@विशाल -
आमचे कणेकर नेहमी म्हणतात "मोठ्या माणसाचं सगळं मोठं असतं..अगदी टमरेल सुद्धा !!!"
तुझ्या एवढ्या विस्तृत कॉमेंटस वाचून म्हणावंस वाटतं - "मोठ्या माणसाचं सगळं मोठं असतं..अगदी कॉमेंटस सुद्धा !!!"
लय्य्य्य्य भारी रे.......आपल्यासारखे थोडेच लोक या घोर कलीयुगात शिल्लक आहेत. आता वेळ आली आहे पुनरुत्थानाची.. असा विचार कितीतरी वेळा कटींग चहा आणि क्रीमरोल हातात धरून मी करत असतो. असो.
उद्या ’प्रॉक्झिमी सेंटर’ वर विश्वाच्या ऍडमिन समितीची बैठक आहे. वेळ असेल तर नक्की ये. तुझं यान मात्र नीट पार्कींग बघून सौरमालेच्या बाहेर लाव. उगाच एखादा धूमकेतू येऊन धडकायचा.

कांचन कराई said...

कसलं जबरी लिहिलं आहे.

मिशेल वहिनी जर खट्टू झाल्या असल्या तर त्यांची समजूत काढण्यासाठी तुमच्या छोटेखानी सेलफोनवरून फोन करूनच टाका.

एवढी प्रचंड कल्पनाशक्ती वापरून लेख लिहिला आहे की जबरदस्त याशिवाय दुसरा शब्द नाही.

विशाल तेलंग्रे said...

ह्म्म, खरंय कणेकरचं.. आपल्यासारख्या मोठ्या विचारवंत लोकांची इच ऍण्ड एव्हरी गोष्ट मोठी असते, त्यात नवल करण्यासारखं काय! समोरच्यावर जर छाप पाडायची असेल, तर आपले विचार, शैली, पैसा-अडका आणि टमरेल सुद्धा मोठेच असावे लागते, पुढचा व्यक्ती आपल्याला पाहूनच खल्लास होतो, असे तेजस्वी व विलोभनिय व्यक्तिमत्व फारच कमी लोकांकडे (निश्चितच आपल्यासारख्या!) या ब्रम्हांडात पाहण्यास मिळते! असो... स्वतःची जास्त स्तुती करणे बरे नव्हे, हल्ली माझ्यावर करणी करणारे दोन जण मी रंगे-हात पकडले! त्या प्रसंगाचा खुलासा मी अनिकेत, व पंक्या असतांनाच करीन! सध्या एफबीआय सीआयए ने माझ्या मागे लागून (चोराच्या पाठीमागे लागते तसा प्रकार नाही) ही केस त्यांना सोडवायला द्यावी, यासाठी प्रयत्न चालू केलेले आहेत, पण शेरलॉक होल्म्स आणि जेम्स बाँड सारख्या रहस्यमय पात्रांसारखी हेरगिरी करणे तर आपल्या रक्ताचा अनुवांशिक गुणधर्मच आहे तसा!

"प्रॉक्झिमी सेंटर" च्या बैठकीत मला सहभागी होणं तसं अशक्यप्राय दिसत आहे, कारण मला आत्ताच नासाच्या कॅसिनीमध्ये दोन एलिअन झुरळसदृश्य जीव आढळल्याने त्याचा तपास करण्यासाठी प्रस्थान करावयाचे आहे! आणि नंतर लगेच घरी परत येऊन उद्या औरंगाबादच्या बसस्टँडवर जाऊन गावकडील काही पाहुण्यांना घरी आणणं आहे.. वैताग आहे रे नुसता... तू म्हणतोहेस ते अगदी बरोबर वाटतंय आता.. "आपल्यासारखे थोडेच लोक या घोर कलीयुगात शिल्लक आहेत. आता वेळ आली आहे पुनरुत्थानाची.." पण मला भयंकर भिती आहे की, यामुळे (जर आपण आपले क्लोनिंग केले तर!) आपल्याच अस्तित्वाला काही धोका तर निर्माण नाही होणार ना?

उद्या सांयकाळपर्यंत आइसलंडला पोहोचून जा.. मी अनिकेतला मेल टाकलिय.. तो आपल्याला तिकडेच भेटेल!

शांतीसुधा said...

मस्तच, खुमासदार लेख. पहिल्यांदाच वाचण्यात आला आपला ब्लॉग आता नियमित वाचेन.

Vikrant Deshmukh... said...

धन्यवाद शांतीसुधा.
याच ब्लॉगवर पुर्वी प्रकाशित झालेले "पुण्याचा पाऊस आणि मान्यवर", "निद्राराणी", "पत्तेशोधन - एक चिंतन" वगैरे लेख देखील वाचा. तुम्हाला नक्की आवडतील.

linuxworld said...

जबरदस्त....एका गोष्टीसाठी मात्र आभार बिल गेट्स ला LINUX ला ना घाबरता..माइक्रोसॉफ्ट मधे बदल करन्यास सांगीतल्याबदल....खरच आपल्या कल्पनाशक्तीची दाद दयायला हावी.....

सोनाली केळकर said...

खुपच सुंदर. मजा आली वाचताना. तुमचा पत्तेशोधन - एक अनुभव पण खुप सुंदर लेख आहे, जाम हसले मी वाचताना.

john nash said...

besht!!!!!!! i loved it to the core!!!!!!!!
naad khula be aai shappat!!!

Vikrant Deshmukh... said...

John, Linuxworld, Sonali -
आपल्या प्रतिक्रियांबद्दल धन्यवाद. अजूनही बरेच विनोदी (आणि काही गंभीरसुद्धा) लेख या ब्लॉगवर आहेत. वेळ मिळेल तसे वाचत रहा.

Aarti said...

Read your blog for first time and have become fan of ur writing :)ROFL stuff.
खूपच छान..too good!!!

shrads said...

ek number, khoop diwasane kahi tari bhanat vachala, mala 'vadani kaval gheta farach avadal' ekdam imagine jhala siddharat mallya
krupaya ajun blog lihun chahtyanvar krupa karavi

Vikrant Deshmukh... said...

Thanks a lot Shrads.
पामरावर असाच लोभ असावा !!!!

हेरंब said...

एकदम एकदम कणेकरी... लय भारी !!

एकच शब्द... जब्ब्ब्ब्बरदस्त (शेवटच्या ब पुढे अजून कितीही ब चिकटवलेत तरी आमची हरकत नाय. :-) )

सागर said...

मेलो ठार मेलो हसून हसून...

संकेत आपटे said...

क्या बात है! क्या बात है! एकदम मस्त लेख आहे. विशेषतः मोहम्मद युसूफ आणि डाबर वाटिका... हाहाहा, अजूनही हसतोय मी. अफाट प्रतिभा आहे राव तुमच्याकडे. तुमच्या चाहत्यांमध्ये भर पडली एकाची आज...

Vikrant Deshmukh... said...

धन्यवाद संकेत !!!!!! आपले स्वागत.

siddharth said...

bharich

Ninad Kulkarni said...

भन्नाट लिहिले आहे,
कल्पनाशक्ती , निरीक्षण शक्ती ह्यांचे सुरेख सरमिसळ केली आहे.

Gaurav V said...

काय अप्रतिम लिहिले आहे, वा!!

SAVITA said...

far sundar. aflatoon lihilay. kadachit Kanekarannahi vatel he tyannich kadhitari lihilay mhanun, itki farmas bhatti jamli ahe lekhachi. apratim.