Tuesday, January 19, 2010

रंध्रात पेरिली मी

एखादी रेकॉर्ड जशी एकाच जागी अडकून पडावी तसा काळ थांबून रहायला हवा.
आत्तापर्यंतचं आयुष्य कसं एखाद्या फ्लॅशसारखं चमकून जात मनाच्या डोळ्यांसमोर...
ते शाळेत मिळालेलं पहिलं बक्षिस... पाचगणीचा धबधबा... परीक्षा बघणारा नोकरीतला तो कठीण प्रसंग.... चांदण्या रात्री, चाफ्याच्या घमघमत्या वासात पिलेलं मसाला दूध... NH-17 वर केलेला तो माणगाव ते रत्नागिरी प्रवास.... भगवंताचं नाम घेताना क्वचित तरळलेला अश्रूचा एकाकी थेंब.... पिंपळछायेत सुचलेली ती भावुक कविता.....बाईकवर भन्नाट वेगात मारलेला तो फेरफटका.... एका वसंतात पाठलाग करायला लागलेले दोन डोळे.... ऑपरेशन टेबलवर झोपलेलं असतानाही सुचलेले पीजे.....काळजाला भिडणार्‍या चालीचं गाणं ऐकतानाचं ते मिटून जाणं... मनाचं माकड एका फांदीवरून दुसर्‍या फांदीवर नुसत्या उड्या मारत राहतं !!

घराच्या खिडकीतून दिसणार्‍या डोंगररांगा कश्या निःस्तब्ध उभ्या आहेत. वारा वहात नाहीये. रस्तावरही सामसूम. ही निष्प्राण दुपार माणसाला मोठा तत्वचिंतक, साधक वगैरे बनवून जाते. दूर क्षितीजावर अजूनही मानवजातीचा प्रवास अगदी केविलवाणा हसत असतो. आपण मात्र रोजचीच कोष्टकं सोडवू पाहतो.....
माध्यान्हीचा सूर्य मला खुप जवळचा वाटतो.
समतोल असावं तर असं. द्वंद्वरहीत. कुठल्याही बाजूला झुकायला नको.
आणि ही दुपार. कुठंतरी पक्ष्याचं ओरडणं. कुठंतरी जात्या क्षणाला पकडून ठेवण्याची फुकाची धडपड. अगदी नाहीच जमलं तर नियतीच्या कुशीत तोंड खुपसून एकदम हमसावंस वाटतं.
खरं काय नि खोटं काय? आपलीच सावली आपल्या पायाखाली लपू लागली की ओळखायचं दुपार झाली. आता आत्मपरीक्षण मस्ट. निसर्गातले हे सूचक इशारे मनावर घ्यायचे का नाही हे ज्याच्या त्याच्या भाळावरचं प्रारब्धचं ठरवत असावं बहुतेक....
माध्यान्हीच्या चढत्या भाजणीबरोबर रोमरोमात, पंचप्राणात एक अनामिक थरथर जाणवू लागते. अवकाशाच्या पोकळीतल्या शब्दहीन संकेतांना प्रतिसाद तरी कसा द्यायचा? आपण नकळत विचार करण्याचा प्रयत्न करतो.

हळुवार संवेदनांना फक्त आपल्याच उराशी झाकून ठेवावं की उतरवून काढावं कागदावर?
ठरत नाही काही पटकन. तसेही आपण खरडलेल्या ओळींनी कुणाला काय फरक पडणार म्हणा.
लडाखच्या धीरगंभीर वातावरणात ध्यानाला बसलेला बौद्ध साधू किंवा सवाई गंधर्वमध्ये अफलातून तान घेणारा कसलेला गायक. भौतिकातली सोन-सुखं विकत घेणारा नवमध्यमवर्गीय असो की नशिबाची साथ मिळताच खोपा बांधणारी चिमणी. प्रत्येकाने आपापली अक्षरे ओळखलेली. शब्द आपल्यापुरता शोधून काढलेला.
कष्टाची फावडी-कुदळ बाजूला ठेवून वळणावरच्या बांधावर विसावायची ही दुपार.
लांबवर दिसणार्‍या मृगजळाचं आल्हाददायक दर्शन घेण्याची ही दुपार.
आपण आपल्या आत डोकावतो का, हा खरा बिकट सवाल म्हणायचा...
त्या विस्मरणी आठवण आहे
घन अर्थांची साठवण आहे,
तव लीलेने विस्मय होता
मज नमनाची पाठवण आहे...

सरलेली सकाळ आणि येणारी संध्या यांच्या परफेक्ट मध्यावर असलेली ही दुपार आपल्या रंध्रातल्या कितीतरी अस्फुट काव्यांना वाचा फोडते ना?

11 प्रतिक्रीया:

साधक said...

अबब. अरे तुझा ब्लॉग नक्कीच जातायेता वाचण्यासारखा नाही. विचार खोल आहेत. असेच लिहित रहा. मी ब्लॉग वाचल्यानंतर चांगला वाटल तर पाह्तो कोणाचा आहे ते. मागच्या ३ वेळा तुझंच नाव पाहिलं आहे.

Ajay Sonawane said...

सुंदर फारच छान, यातलं प्रत्येक वाक्य जुन्या पण अमूल्य अशा रेकॉर्ड प्रमाणे जपून ठेवायची इच्छा झाली आहे माझी, खरंच !

-अजय

सुषमेय said...

khup sundar

हेरंब said...

अरे विक्रान्ता, कसलं सुंदर लिहिलं आहेस रे. शब्दाशब्दाला सोन्या-मोत्याचा भाव येईल. जपून ठेव बाबा तुझा ब्लॉग.

अनिकेत said...

हम्म, साहीत्यीक वाचताय ना हो कमेंट, आठवते आहे का माझे बोलणे??? अं?
चालु द्या... झक्कास लिहीले आहेस.

स्वप्ना said...

bapare!!!!!
pahilyanda wachatana sagal sarpati bouncer gelay......
aata parat wachal pahije.........
neet kalayala........
pan chaan aahe.......

aruna said...

mi mage ekda mhatle hote ki, You missed your vocation , pan khare tar asech theek. you are keeping a perfect balance in both your worlds.

madhyanhicha surya saglikade najar thevun asto ani sakal anni sandhyakal donhi sarkhyach sthitapradyatene ujalto.

he is the one who has his feet in two boats and navigates with perfect ease.
wish you the same.though you seem to be managing it already .

Pravin said...

Mast aahe re post.. Kharach khup mast lihitoch tu..!! Can not wait for ur next post

~ Pravin

Yawning Dog said...

vaa mastach re !

Samved said...

खरंच छान झालय विक्रांत.

eeshwaree said...

kasssla bhariiiiiii lihilays re!!! lil champs sathi jase bhari,1st class, sundar, 1 no, gr8, chabuk,apratim,khalas,masta ase shabda apure padtat na, tasach hota, tuze blogs wachtana!!!!!!!!! rojchya ayushyat adhyatmacha itka sahaj ani utsphurta wichar mhnje.............. bhaaaaaaaaaariiiiiiiiiiiiii!!!!!!!!!!