Wednesday, January 13, 2010

देवाघरचे ज्ञात कुणाला.....

हे असं कधीपासून सुरू झालं मलादेखील माहीत नाही. अगदी अनाहूतपणे मला ’क्रायसिस मॅन’ (आपल्या शुद्ध मराठीत सांगायचे तर ‘आगविझव्या’) असे नामाभिधान पडले.
बाकीच्या पामर मंडळींना सॉफ्टवेअर क्षेत्रातल्या सुप्रसिद्ध SDLC (Software Development Life Cycle)च्या विवीध अवस्थांनुसार कमी-जास्त कामाच्या फेजेस येतात. लोक ऑरकूट, फेसबुक वर निवांत टाईमपास करताना दिसतात. टेबल टेनिस खेळतात. बाहेर जाऊन बॅंकांची कामे करून येतात. WFH करतात. ऑन-ड्युटी जाऊन सुजाता मस्तानी पिऊन येतात. मॅनेजर लोकही त्या दिवसांमध्ये त्यांच्या या चैनीकडे ’जाऊ दे, आत्ता तसेही काही विशेष कामही नाहीये...’ अश्या अत्यंत उदार अंतःकरणाने पाहतात.
माझ्याबाबत मात्र झडून सगळ्या मोठ्या लोकांना काय अंगात येतं कळत नाही. जणू कंपनीकडून मी दीड-दोन कोटी रूपयांचे कर्ज घेतले आहे आणि दिवसाचे शक्य तेवढे क्षण माझ्याकडून काम करून घेतल्याने ते फिटायची थोडीबहुत शक्यता आहे अश्या आविर्भावात मला projects assign केले जातात.
अगदी जेंव्हा QAचे लोक आमच्या सिस्टिमचे टेस्टींग करत असतात तेंव्हादेखील येनकेनप्रकारेण मी रात्रंदिवस कसा खपत राहीन असा निकराचा प्रयत्न कुरूक्षेत्री चालू असतो. (केवळ हे साध्य करण्यासाठी निरनिराळ्या शक्कला लढवण्याचाच पगार यांना मिळतो की काय अशी दाट शंका आजकाल मला येऊ लागली आहे !!!)
माझे काम sincerely अन् वेळेत केल्यानंतर, त्याची शिक्षा म्हणून की काय मला दुसर्‍या अनेक ठिकाणी लागलेल्या आगी विझवायला जावे लागते. एकदा तिरीमिरीत जाऊन ‘How To Say No, When You Want To Say No’ नावाचे सेल्फ-हेल्प पुस्तक आणले. पण ते वाचण्याइतका वेळही मला अजून मिळालेला नाही :(
नवनव्या प्रोजेक्टवर मला टाकले जाते तेंव्हा तिथली अवस्था नेहमीच कशी असते माहीत आहे?
४२ चेंडून ८३ धावा काढायच्या आहेत.....७ विकेट गेलेल्या आहेत......डे-नाईट मॅच आहे.....चेंडू वाट्टेल तसा reverse swing होतो आहे......खेळपट्टीला कुठे तडे गेले आहेत तर कुठे चेंडू बॅटवरच येत नाहीये..... जवळपास चाळीस षटकांचा खेळ झाल्यामुळे चेंडूचा रंग मातकट होऊन गेला आहे... आणि अश्या परिस्थितीत आमच्या कप्तानाची (पक्षी: Management) माझ्याकडून अपेक्षा असते की या तळाच्या दोन-तीन फलंदाजांना घेऊन सामना जिंकून द्यावा – तोही एखादी ओव्हर शिल्लक ठेवून !!!! (अर्थात Man Of The Match चे बक्षिस कायमच जाते ते पहिल्या पंचवीस ओव्हर कूर्मगतीने खेळून ११० चेंडूत ७३ रन करणार्याळ एखाद्या लाडक्यास किंवा चक्क कधीकधी आमच्या Non-Playing कोचला – म्हणजेच नुसत्याच Excel शीटा भरणार्‍या आमच्या पीएमला....)

सलामीला येवून, आपल्या कलानुसार निवांत फलंदाजी करण्याचं सुख आमच्या नशिबी नाहीच कधी. त्यामुळे वर्षाचे बारा महिने आणि आठवड्याचे पाचही दिवस (कधी कधी सहा वा सातही) प्रचंड काम... आव्हाने.... डोक्यावर टांगत्या तलवारी...हाय रे,
“भोगिले जे दुःख त्याला सुख म्हणावे लागले,
एवढे मी भोगिले की मज हसावे लागले...
ठेविले आजन्म डोळे आपुले मी कोरडे,
पण दुज्यांच्या आसवांनी मज भिजावे लागले....” – सुरेश भट

याला एक कारण माझी रास ’कन्या’ हे असावे !!!
इतर कुणाच्या बाबत न घडणार्‍या अचाट गोष्टी आमच्याच वाट्याला का येतात कोण जाणे.... सर्व कागदपत्रे अगदी व्यवस्थित देऊनही चुकीच्या आडनावाने पासपोर्ट इश्यू होणे, बिझिनेस डायरेक्टरला भेटायला जायच्या दिवशीच दरड कोसळून एक्सप्रेस वे जाम होणे, नव्या कोर्यार लॅपटॉपमध्ये मूळ कंपनीकडूनही न सुटणारा गूढ असा Sound distortionचा प्रॉब्लेम असणे, सिग्नलला आपल्या पुढे उभी असलेल्या रिक्षाला ० ते १० एवढाच वेग असणे, खरेदी केल्यानंतर आठवडाभरातच नव्या कोर्याप दुचाकीच्या किल्ल्या लागणे बंद झाल्यामुळे सर्व लॉक्स बदलावी लागणे, ’बिग बझार’मध्ये आपली सोडून इतर रांगा भराभर पुढे जाणे आणि आपल्या पुढच्या भगिनीच्या ट्रॉलीतून कल्पवृक्षाप्रमाणे अनंत वस्तू निघत राहणे, खाजगी कामानिमित्त घरी लवकर जायचे त्याचदिवशी संध्याकाळी appraisal discussion ठेवले जाणे आणि कहर म्हणजे तीन महिने आधी सांगून कोकणातील आपल्या कौटुंबिक सहलीसाठी मान्य करून घेतलेल्या रजेच्या आदल्या दिवशी applicationमध्ये अतिशय भीषण समस्या निर्माण होणे व त्यामुळे आपली रजा रद्द करावी लागणे.. अश्या विदारक घटना या फक्त आणि फक्त ’कन्या’ राशीच्या बिचार्‍या लोकांच्या बाबतीतच संभवतात. (प्रस्तुत लेखकाने याहीपेक्षा विस्मयजनक व उद्वेगजनक घटनांमधून आपल्या नशिबाची खडतर उपेक्षा पाहिलेली आहे. हे फक्त वानगीदाखल काही मासले... हा ब्लॉग tragedyमध्ये रूपांतरीत होऊ नये म्हणून आवरते घेतो !!!)
दुसर्‍या कोणत्याही प्रोजेक्टमध्ये अडलेली घोडी सोडवण्यासाठी यांना मीच का आठवावा हे कोडे मला जसे सुटलेले नाही तसेच वेळकाळ न बघता, आपली हातातली कामे सोडून धावून जाऊन केलेल्या मदतीच्या अनेक प्रसंगांचा आमच्या वरिष्ठांना वेतनवाढीच्या वेळी सोईस्कररित्या कसा काय विसर पडतो याचे मला नेहमीच अप्रुप वाटते.
एकंदरीत काय, तर आमच्या नशिबी विश्रांती नाही :(

एक प्रोजेक्ट संपलेला असतो.. माझे शेजारीपाजारी कॉंप्युटरवरची ऑनलाईन गेम किंवा प्रदीर्घ चॅट संपवून पिझ्झा किंवा पाणीपुरी खायला निघतात.. त्यांच्या Inbox मध्ये, संपलेल्या प्रोजेक्टमध्ये सर्वांनी दाखवलेल्या कार्यतत्परतेबद्दल अभिनंदन करणारी आणि आभार मानणारी मोठ्या साहेबांची मेल येऊन पडलेली असते... आता सुट्ट्यांच्या, पार्ट्यांच्या योजना बनत असतात....
मी मात्र माझ्या क्युबिकल मधल्या मिणमिणत्या दिव्याच्या प्रकाशात ’झेक रिपब्लीक’ किंवा ’डल्लास’ मधल्या एखाद्या युजरच्या समस्येवर उत्तर शोधण्याचा प्रयत्न करत असतो. माझ्या साहेबाने ’XXX team is facing the major roadblock. Will appreciate your help’ असा निरोप पाठवल्यानंतर त्या अडकलेल्या लोकांचे केविलवाणे चेहरे आठवून मी सगळं बाजूला सारून त्यांना मदत करायला धडपडायला लागतो.
माझ्यावरचा ‘The Crisis Man’ हा शिक्का अजूनच गडद होत जातो. मी मात्र खिडकीतून दूरवर दिसणार्‍या धूरकट क्षितीजाकडे पाहत गाणे गुणगुणतो –
“सारी उम्र हम ... मरमरके जी लिये... इक पल तो अब हमे... जीने दो, जीने दो !!!!!”

डिसक्लेमर – काल्पनिक (हो.. उगाच कचेरीतल्या कुणी वाचले तर नसती लफडी :P:P)

19 प्रतिक्रीया:

Anand said...

वाचल्यानंतर काल्पनिक नाही वाटले :
नेहमी नाही पण एखादा दिवस सगळं विस्कळीत होतं, अगदी तुमच्या वर्णनाप्रमाणे...

Vikrant Deshmukh... said...

अहो ते काल्पनिक नाहीच मुळी..
उगाच नसते झंझट नको म्हणून डिस्क्लेमर टाकलं. साधासुधा, पापभीरू, मध्यमवर्गीय पुणेरी माणूस अजून काय करणार?

Pravin said...

Vikrant,

Chan zala aahe lekh.. Mazya mate saglya(Crisis Man) s/w engineer lokanichi hich bomb asate..!!

Aaplyach proj madhe nehami kase problem yetat he n sutalele kode aahe mazya sathi.. chagla chalalela proj achanak petato kase hech kalat nahi..

Apla customer kaam kitihi changle zale tari apprication mail nahi pathavt.. Pan prob zala ki lagech escalate karato.. baas karato list khup motti aahe..

Anyways.. lekh mastch aahe..

Sumdukhi,
Pravin

Vikrant Deshmukh... said...

धन्यवान प्रविण.
आपलाच प्रोजेक्ट कसा पेटतो हा प्रश्न मला ’बिग-बॅंग’ व्हायच्या आधी या विश्वात काय होते, पुण्यातील वाहनचालकांना नियम पाळणे म्हणजे आपला घोर अपमान का वाटतो किंवा शरद पवारांच्या गडगंज संपत्तीचा वारसदार कोण होणार या अनुत्तरीत प्रश्नांसारखा सतावत राहतो.
’आलिया भोगासी, असावे सादर...’ दुसरे काय??

Ajay Sonawane said...

vachakala shevatcya line paryant lekha vachava vatane hech lekhkach kaushlya astaa...ani mi shewatparyant agdi man lavun vachlaa :-)

enjoy keli hi post, aata niwant sagla blog hi vachen

keep it up !

-Ajay

atulsdeshmukh said...

अरे विक्रांत,
समदुक्खी आहोत रे आपण...I.T. मधले कीड़े..
खरच फार गंभीर समस्या आहे आपली..
मला तरी वाटतय तुमच्या कुन्दलीत खरच मेनेजररूपी राहू किवा शनी असेल.. :(
एकदा एखाद्या चांगल्या ज्योतिशाला दाखवून बघा..नवग्रहशांती किवा काळसर्प वगैरे काही असेल तर नक्की करून घ्या...खड़े अंगठ्या चा पण ज्योतिशांच्या सुचानेप्रमाने वापर करा...:)
आता एक प्रमानीक सल्ला, मुख्य म्हणजे आपण केलेले काम किती महत्वाचे आहे ते मेनेजरला वेल़ोवेली सांगत जा...After all its about show buzz..जो दिखेगा वही बिकेगा.
Dont Worry
Aaal is Well...Aaal is Wel :)

हेरंब ओक said...

विक्रांत : द क्रायसिस मॅन.. :-) .. बाकी ते कन्या राशीचं पटलं बाबा आपल्याला...

साधक said...

विक्रांत खूपच झकास ओरिजिनल लेख वाचायला मिळाला."जणू कंपनीकडून मी दीड-दोन कोटी रूपयांचे कर्ज घेतले आहे" हाहा सही होतं ते वाक्य.
क्रिकेटच्या सामन्याची उपमा अप्रतिम होती.
मस्तच. आवडला मला हा ब्लॉग.

Vikrant Deshmukh... said...

सर्व वाचकांना धन्यवाद आणि सर्व समदूःखी लोकांसाठी (अजून एक) उसासा....
@Ajay - जरूर वाचा. निद्राराणी, पुण्याचा पाऊस, पुण्यातील पत्तेशोधन वगैरे लेख वाचा. हसून हसून पोटाचा कोथळा बाहेर येईल. (शाब्बास..याला म्हणतात हाडाचा लेखक, कॉमेंटमध्ये सुद्धा स्वतःची जाहीरात !!!)
@Atuldeshmukh - अहो सगळे उपाय करून ’थकले रे नंदलाला’ !!!मी माझ्या एका कवितेत लिहिले होते
"असतीलही ग्रहतारे विस्कळीत आमच्या जन्माच्या वेळी,
असूही आम्ही नियतीच्या सावत्रांमध्ये
अन्‌ एखाद्याला रस्ताच मिळतो खडबडीत..."
@Heramb Oak - सर, धन्यवाद. अगदी अनुभवाच्या गोष्टी आहेत. त्यामुळे पटकन सुचल्या.
@Sadhak - मान्यवर, धन्यवाद. ’विनोदाची निर्मीती ही करूणेतून होते’ असे चार्ली चॅप्लीनेचे वाक्यच आहे. हसा..हसा..

अभिजीत said...

मस्त लेख आहे. दिलेल्या उपमा आवडल्या.

अनिकेत said...

तु ग्रेट आहेस मित्रा, मस्तच लेख लिहीला आहेस, जाम आवडला, प्रत्येक शब्द मस्तच.
आता तु मराठीब्लॉग्स वर आला आहेचस, तेंव्हा पुढील लेखनास शुभेच्छा

अस्साच छान लिहीत रहा

Mahendra said...

आता एवढे क्रायसिस मॅनेज करायचे , तर तुम्हाला काय शुभेच्छा देउ?? हं.. तर , येत्या वर्षात तुम्ही टायगर वुड्स प्रमाणे ऍक्टिव्ह अन एन डी तिवारी प्रमाणे फिट रहावे म्हणजे तुमच्या कंपनीचे अनेक क्रायसेस सोडवतांना त्रास होणार नाही...
हुश्श!! किती मोठी कॉमेंट.. नेहेमी फार तर दोन वाक्य असते.. :)
संक्रांतीच्या आणि नववर्षाच्या शुभेच्छा. ब्लॉग आवडला.. :)

Prajakta Jadhav said...

lekh vachtana ase vatle ki majhi diary ch vachat aahe.. :)
eka project madhun dusrya project cha transition tar ek number lihila aahe..
Management la asa vatata ki ek resource ya project madhun uchlun tya project madhe takla ki aapoaap sagala vyavsthit hota..
If 1 resource in 1 project takes 2 days,
then 2 resources in 1 project should take 1 day
gavandi aahot ka aamhi?.. ki CPU?.. ithun uchlun tikde lava .. jhala kam..
khara tar tya CPU madhe pen s/w install kelya shivay tithe kahi chalat nahi..
aare projcet cha nav tari kalude aadhi.. mag tyatla kam baghta yeil..

Vikrant Deshmukh... said...

अनिकेत - मित्रा, धन्यवाद. तु माझे प्रेरणास्थान आहेस.
महेंद्रराव - टायगर वूडस आणि एन डी तिवारी??? तुमचा सेक्स टॉईज वरचा ब्लॉग वाचलाय आधीच वाचला होता अहो मी.. पण म्हणून लगेच ही उदाहरणे????

Vikrant Deshmukh... said...

प्राजक्ता -
म्हणजे ’घरोघरी मातीच्याच चुली’ आणि ’पळसाला पाने तीन’....
काय करणार? मला वाटले की माझ्याच वाट्याला हे आलेय....

विक्रम एक शांत वादळ said...

मस्त जमला आहे लेख
काही माणसांच्याबाबतीत असे घडताना दिसते नेहमी आणि तो माणूस आपण स्वताच असतो सहसा ;)

जाऊ द्यात हो टेनश्यान घ्यायचं नाय
मकरसंक्रांतीच्या लक्ष लक्ष शुभेच्छा
तिळगूळ घ्या गोड गोड बोला ! :)

aativas said...

प्रत्येक कामसू माणसाला ’अरे, आपल्यासारख आणखी कोणीतरी आहे तर, आपण एकटेच नाही’ अस वाटायला लावणारा लेख..

yog said...

exactly written yaaar...!
same condition in my office for me..
i always become a crisis man..

ultimate post..

अपर्णा said...

ब्लॉगमिटच्या निमित्ताने हा ब्लॉग मिळाला..कदाचित आधी घाईघाईत पाहिला गेला नसेल..पण सही आहे पोस्ट....कन्या राशीचं वाचुन धमाल आली...आईला सांगावं लागेल तिला सहानुभूती मिळेल...:)
जर तुम्ही आगविझवून फ़ार दमला असाल तर मी एक फ़ॉवर्ड मेल (मुलाखतीची) पोस्ट टाकली आहे ती वाचा ....(अरे थोडी माझ्या ब्लॉगचीसुद्धा जाहिरात करुन घेते ना...)