Friday, January 8, 2010

नविन गझल - ’सहजंच सुचली म्हणूनी’


सहजंच सुचली म्हणूनी, मी मजवर कविता रचली,
परी अडखळे सूर अंतरी, प्रतिभाही अवचित रूसली ॥धृ॥

मी घेतला हाती विडा, गगनाला कवेत घेण्याचा,
थरथरत्या पंखांची फडफड, माझी झेपंच मुळी हुकली ॥१॥

रातराणीच्या सुगंधात मी, मोहरलो कितीदा निशीदीन,
तो चंद्र लपता घनतमी, चांदण्यांची तिथीच चुकली ॥२॥

मला मज वाटे जे जे, कसे दूर दूर होते,
श्वासांच्या आपुलकीला, माझीच सदने मुकली ॥३॥

कसा पहायचा पाऊस, अन्‌ कशी सोसायची धगधग,
अंकुर इवलाही तरेना, ओढ जीवाची सुकली ॥४॥

मी गेलो स्पर्शाया त्या, अनाहताच्या बिगुलाला,
काटेरी कोरड्या या जगी, अंती जाणीव माझीचं झुकली ॥५॥

- कवि विक्रांत देशमुख

6 प्रतिक्रीया:

HAREKRISHNAJI said...

बहुत खुब

विक्रम एक शांत वादळ said...

nice like it :)

Yawning Dog said...

vaa, chhan ahe ekdum

sureshpethe said...

मी गेलो स्पर्शाया त्या, अनाहताच्या बिगुलाला,
काटेरी कोरड्या या जगी, अंती जाणीव माझीचं झुकली ॥५॥
हा शेवट चा शेर आवडला ! खूपच झक्कास

Vikrant Deshmukh... said...

पेठेकाका,
खुप धन्यवाद !!!!!!
जराशी गूढ छटाही आहे त्याला........

Sonal Dharma said...

lihavayas shabd nahit,
dyavayas daad nahi,
ata amchyat nahi,
bhaanach kahi bolnyache...!!