Sunday, April 26, 2009

हुरहुर असते तीच उरी.....

हुरहुर असते तीच उरी
दिवस बरा की रात्र बरी......
हुरहुर असते तीच उरी
दिवस बरा की रात्र बरी
...................................
कुठला रस्ता सांग खरा
वळणाचा की सरळ बरा
वळणाचा की सरळ बरा
.....................................
जगणे मरणे काय बरे
सुख खरे की दुःख खरे
सुख खरे की दुःख खरे
.....................................
’हुरहुर असते तीच उरी’ ........ मुग्धा गाऊ लागते आणि आपल्या अंगावर सर्रकन काटा येतो....अगदी शहारून जातो आपण !!
ती एक अनामिक हुरहुर, आत कुठेतरी खोलवर लपलेली....ठसठसणारी....सुक्ष्म...अतर्क्य... आपल्याही नकळत गेली कित्येक वर्षे साथ करणारी..... तुम्ही अवाक्‌ !
कसला हा घोर आणि कसली ही चुटपुट??
मुग्धाचा स्वर किंचित चढलेला – ’दिवस बरा की रात्र बरी?’
दिवस आणि रात्र या फक्त कल्पना ... एकाच अस्तित्वाची ही दोन शकलं का?
डोळ्यातील जडपणा, मनातील धूसरपणा वाढलाय की काय?
एरवीही तसा संधीप्रकाश फार फसवा असतो म्हणा... काही कळत नाही...
समत्वाची तीर्थे ही अशीच असतात... गूढ, अचल, निराकार, निर्विकार !!!
आपण मात्र अलीकडचेचं...एकतर प्रकाशमान दिवस प्यारा किंवा गडद काळोखी रात्र जवळची !! यथार्थतेची संध्या का कोण जाणे नकोशी वाटते.
मुग्धाचा खोल जाऊन विचारलेला प्रश्न – ’दिवस बरा की रात्र बरी?’
अंतरंगात जाउन शोधायला हवं एकदा... ती हुरहुर, ती अस्वस्थता या कातर संध्याकाळचीच तर नव्हती??
केशरी रंगाचं हे एक वैशिष्ट्य मात्र... प्रश्न फार पडतात... अन् काहीचं कळेनासं होतं..
निरागसपणे मुग्धा परत विचारते ’कुठला रस्ता सांग खरा, वळणाचा की सरळ बरा’
रस्ते, त्यांचे चकवे, त्यातील खाच-खळगे.... सगळेच कसे जीर्ण विषय...
रस्ता निवडणारा आणि चालणारा वेगळाय की काय? आत बसून दिशा दाखवणारा खरा की बाहेर चालणारा खरा?? नागमोडी वाटा येतचं राहतात... पाउल घसरतील अश्या निसरड्या वाटा, काट्याकुट्यांनी भरलेल्या वाटा, पाय भरून येतील अश्या दुर्दम वाटा.... मुग्धाचा प्रश्न योग्यचं म्हणायचा !!!
सरळ रस्ता ज्याच्या नशिबी तो भाग्यवंत अन् वळणावळणावर तोल सावरत जाणाराही नशिबवान... प्राक्तनातले उन पाऊस दोन्ही पहायलाच हवेत...
मुग्धाचा हृदय चीरत जाणारा सवाल ’जगणे मरणे काय बरे?’ ..
युगानेयुगे उलगडण्याचा प्रयत्न चाललाय अश्या रहस्यांमध्ये अग्रभागी असलेला मृत्यू... अन् ही चिमुकली विचारतेय ’जगणे मरणे काय बरे’... कसं सांगावं??
उत्फुलतेचं, साक्षित्वाचं जीवन बरं का प्रशांत, घनदाट अशी मृत्यूची महानिद्रा बरी??
दोन्हीही अपरिहार्य... दोन्हीही अगदी निकट आणि दोन्हीही पुर्ण सत्य.... हां, पण ज्याला अंतिम बोध होतो त्याला दोन्हीही स्वप्नासारख्याच वाटतात म्हणे... त्या तूरीय अवस्थेत जाउन ऐकायला हवी ही ओळ एकदा !!
’सुख खरे की दुःख खरे’...
भासमान सुखाचे क्षण, चटके देणारे दुःखाचे क्षण.. खरे काय नी खोटे काय.. मुग्धाची किंचीत लांबलेली तान ’सुख खरे की दुःख खरे’....
ज्ञानेश्वर महाराज म्हणतात , ’जिये लोकींचा चंद्रही क्षयरोगी।जेथ उदयो होय अस्तालागी।दुःख लेवुनी सुखाची आंगी।सळीत जगाते॥’
सुखाची अंगडी टोपडी घालून दुःखचं तर येत नाही ना – हळूच.... विकटपणे...
मग खरं सुख आहे तरी काय?? आणि कुठे??
मुग्धाच्या एकेका सूरापाठोपाठ या प्रश्नांच्या वावटळी उठत राहतात... संवेदनांना धडका देत राहतात.. सैरभैर करत राहतात...
ऐकताना वाटतं, आपलंच तर मनोगत गातेय ती... मग आपण मान्य का करत नव्हतो?
सगळं समोर आलं या गीतातून... मुग्धा फक्त निमित्तमात्र ठरली ती खपली निघायला !!!
थरारून टाकणार्‍या सूरेलपणे मुग्धाने आपल्याला आतपर्यंत हालवून टाकलं... मूळापासून....
ही अशी आपल्याच मनातील हुरहुर इतक्या भावूक पद्धतीने व्यक्त केल्याबद्दल गीतकार सौमित्र (किशोर कदम), संगीतकार डॉ. सलील कुलकर्णी आणि गायिका - आपली लाडकी मुग्धा वैशंपायन यांचं मनापासून अभिनंदन !!!!!!!!
गाणं तर संपलं......पण तळाशी फेर मात्र चालूचं आहे...शोधही चालू आहे... आपल्याच आत...दररोज...!!

4 प्रतिक्रीया:

om said...

Hi Marathi Gazal originally Sobha Joshi hyani gayli aahe. Apratim awaz ani Vyakti hi

rahul said...
This comment has been removed by the author.
Rahul Jinde said...

‎Vikrant Deshmukh सरकार... सर्रकन अंगावर काटा आला तुमचा लेख वाचताना...

काय अप्रतिम शब्द जणु मोतीच.... घरंगळत होते.... असे वाटत होते जणु आयुष्य उलगडत आहे... काय शब्दसंपदा...आम्ही भारावुन गेलो खरंच...

आणि शेवटचे तर शब्द तर अप्रतिम...

गाणं तर संपलं...पण तळाशी फेर मात्र चालुच आहे...शोध ही चालु आहे....आपल्याच आत...दररोज.....

ulhasbhide said...

अनेक दिवसांनी या ब्लॉगवर आलो.
एक सुंदर कविता, सुंदर स्वर आणि
त्यांचे तितकेच सुंदर ओघवते वर्णन
वाचायला मिळाले..... छान वाटले.